២. សឧបាទិសេសសុត្តវណ្ណនា

១២. ទុតិយេ សឧបាទិសេសន្តិ សឧបាទានសេសំ. អនុបាទិសេសន្តិ ឧបាទានសេសរហិតំ និគ្គហណំ. មត្តសោ ការីតិ បមាណការី ន បរិបូរការី. ន តាវាយំ, សារិបុត្ត, ធម្មបរិយាយោ បដិភាសីតិ អប្បដិភានំ នាម ភគវតោ នត្ថិ, ន តាវាហំ ឥមំ ធម្មបរិយាយំ កថេសិន្តិ អយំ បនេត្ថ អត្ថោ. មាយិមំ ធម្មបរិយាយំ សុត្វា បមាទំ អាហរិំសូតិ ‘‘មយំ កិរ ចតូហិ អបាយេហិ មុត្តា’’តិ ឧបរិ អរហត្តត្ថាយ វីរិយំ អករោន្តា មា បមាទំ អាបជ្ជិំសុ. បញ្ហាធិប្បាយេន ភាសិតោតិ តយា បុច្ឆិតបញ្ហស្ស សភាវេន កថិតោតិ ទស្សេតិ. ឥមេសំ បន នវន្នំ បុគ្គលានំ ភវេសុ ឆន្ទរាគវិនោទនត្ថំ ឯតមេវ អត្ថុប្បត្តិំ កត្វា – ‘‘សេយ្យថាបិ, ភិក្ខវេ, អប្បមត្តកោបិ គូថោ ទុគ្គន្ធោ ហោតិ, ឯវមេវ ខោ ខ្វាហំ, ភិក្ខវេ, អប្បមត្តកម្បិ ភវំ ន វណ្ណេមិ អន្តមសោ អច្ឆរាសង្ឃាតមត្តម្បី’’តិ ឥមំ សុត្តំ (អ. និ. ១.៣២១) អភាសិ. ន កេវលញ្ច ឯតេសំយេវ នវន្នំ បុគ្គលានំ គតិ និពទ្ធា, យេសំ បន កុលានំ តីណិ សរណានិ បញ្ច សីលានិ ឯកំ សលាកភត្តំ ឯកំ បក្ខិយភត្តំ ឯកំ វស្សាវាសិកំ ឯកា បោក្ខរណី ឯកោ អាវាសោ, ឯវរូបានិ និពទ្ធបុញ្ញានិ អត្ថិ. តេសម្បិ គតិ និពទ្ធា, សោតាបន្នសទិសានេវ តានិ កុលានិ.