ពាហុសច្ចគុណមក្ខនំ

៥. បុនបិ ធម្មានន្ទោ អាចរិយស្ស ពាហុសច្ចគុណំ មក្ខេតុកាមោ ឯវមាហ – ‘‘តស្ស (ពុទ្ធឃោសស្ស) សមយន្តរកោវិទសង្ខាតំ ពាហុសច្ចំ ន តតោ ឧត្តរិតរំ ហោតិ, យំ អាធុនិកានំ គន្ថន្តរកោវិទានំ សីហឡិកភិក្ខូនំ យំ វា ឯកាទសមេ ខរិស្តវស្សសតកេ (១០០១-១១០០) ឧប្បន្នានំ ទក្ខិណឥន្ទិយរដ្ឋិកានំ អនុរុទ្ធ-ធម្មបាលាទីនំ ភិក្ខូន’’ន្តិ.

តំ បន សព្ពថាបិ អយុត្តវចនមេវ. យទិ ហិ អាធុនិកា វា សីហឡិកភិក្ខូ, បោរាណា វា អាចរិយអនុរុទ្ធ-ធម្មបាលត្ថេរាទយោ សមយន្តរពាហុសច្ចវសេន អាចរិយពុទ្ធឃោសេន សមានា វា ឧត្តរិតរា វា ភវេយ្យុំ, តេ អាចរិយពុទ្ធឃោសត្ថេរស្ស អដ្ឋកថាហិ អនារទ្ធចិត្តា ហុត្វា តតោ សុន្ទរតរា បរិបុណ្ណតរា ច អភិនវដ្ឋកថាយោ ករេយ្យុំ, ន បន តេ តថា ករោន្តិ, ន កេវលំ ន ករោន្តិយេវ, អថ ខោ តេសំ ឯកោបិ ន ឯវំ វទតិ ‘‘អហំ ពុទ្ធឃោសេន ពាហុសច្ចវសេន សមសមោតិ វា ឧត្តរិតរោ’’តិ វា, អញ្ញទត្ថុ តេ អាចរិយស្ស អដ្ឋកថាយោយេវ សំវណ្ណេន្តិ ច ឧបត្ថម្ភេន្តិ ច, អាចរិយដ្ឋានេ ច ឋបេន្តិ. តេនេតំ ញាយតិ សព្ពថាបិ អយុត្តវចនន្តិ.