វិសុទ្ធិមគ្គស្ស ករណំ

តេសុ តាវ វិសុទ្ធិមគ្គំ អាចរិយពុទ្ធឃោសោ សង្ឃបាលត្ថេរេន អជ្ឈេសិតោ មហាវិហារស្ស ទក្ខិណភាគេ បធានឃរេ មហានិគមស្សាមិនោ បាសាទេ [បរិ. អដ្ឋ. និគមនកថា] វសន្តោ អកាសិ. ឯត្តាវតា ច ‘‘សោ បនេស វិសុទ្ធិមគ្គោ កេន កតោ, កទា កតោ, កត្ថ កតោ, កស្មា កតោ’’តិ ឥមេសំ បញ្ហានមត្ថោ វិត្ថារេន វិភាវិតោ ហោតិ.

ឥទានិ កិមត្ថំ កតោតិអាទីនំ បញ្ហានមត្ថំ បកាសយិស្សាម. តត្ថ កិមត្ថំ កតោតិ ឯតស្ស បន បញ្ហស្ស អត្ថោ អាចរិយេនេវ បកាសិតោ. កថំ?

‘‘សុទុល្លភំ លភិត្វាន, បព្ពជ្ជំ ជិនសាសនេ;

សីលាទិសង្គហំ ខេមំ, ឧជុំ មគ្គំ វិសុទ្ធិយា.

យថាភូតំ អជានន្តា, សុទ្ធិកាមាបិ យេ ឥធ;

វិសុទ្ធិំ នាធិគច្ឆន្តិ, វាយមន្តាបិ យោគិនោ.

តេសំ បាមោជ្ជករណំ, សុវិសុទ្ធវិនិច្ឆយំ;

មហាវិហារវាសីនំ, ទេសនានយនិស្សិតំ.

វិសុទ្ធិមគ្គំ ភាសិស្សំ, តំ មេ សក្កច្ច ភាសតោ;

វិសុទ្ធិកាមា សព្ពេបិ, និសាមយថ សាធវោ’’តិ [វិសុទ្ធិ. ១.២].

តស្មា ឯស វិសុទ្ធិមគ្គោ វិសុទ្ធិសង្ខាតនិព្ពានកាមានំ សាធុជនានំ សីលសមាធិបញ្ញាសង្ខាតស្ស វិសុទ្ធិមគ្គស្ស យាថាវតោ ជាននត្ថាយ កតោតិ បធានប្បយោជនវសេន វេទិតព្ពោ. អប្បធានប្បយោជនវសេន បន ចតូសុ អាគមដ្ឋកថាសុ គន្ថសល្លហុកភាវត្ថាយបិ កតោតិ វេទិតព្ពោ. តថា ហិ វុត្តំ អាគមដ្ឋកថាសុ –

‘‘មជ្ឈេ វិសុទ្ធិមគ្គោ, ឯស ចតុន្នម្បិ អាគមានញ្ហិ;

ឋត្វា បកាសយិស្សតិ, តត្ថ យថាភាសិតមត្ថំ;

ឥច្ចេវ មេ កតោ’’តិ [ទី. និ. អដ្ឋ. ១.គន្ថារម្ភកថា].