១០. វាទីសុត្តំ

១៤០. ‘‘ចត្តារោមេ, ភិក្ខវេ, វាទី. កតមេ ចត្តារោ? អត្ថិ, ភិក្ខវេ, វាទី អត្ថតោ បរិយាទានំ គច្ឆតិ, នោ ព្យញ្ជនតោ; អត្ថិ, ភិក្ខវេ, វាទី ព្យញ្ជនតោ បរិយាទានំ គច្ឆតិ, នោ អត្ថតោ; អត្ថិ, ភិក្ខវេ, វាទី អត្ថតោ ច ព្យញ្ជនតោ ច បរិយាទានំ គច្ឆតិ; អត្ថិ, ភិក្ខវេ, វាទី នេវត្ថតោ នោ ព្យញ្ជនតោ បរិយាទានំ គច្ឆតិ. ឥមេ ខោ, ភិក្ខវេ, ចត្តារោ វាទី. អដ្ឋានមេតំ, ភិក្ខវេ, អនវកាសោ យំ ចតូហិ បដិសម្ភិទាហិ សមន្នាគតោ [សមន្នាគតោ ភិក្ខុ (សី. ស្យា. កំ.)] អត្ថតោ វា ព្យញ្ជនតោ វា បរិយាទានំ គច្ឆេយ្យា’’តិ. ទសមំ.

បុគ្គលវគ្គោ ចតុត្ថោ.