੨. ਸੁਖਸੁਤ੍ਤਵਣ੍ਣਨਾ

੨੫੦. ਦੁਕ੍ਖਂ ਨ ਹੋਤੀਤਿ ਅਦੁਕ੍ਖਂ, ਸੁਖਂ ਨ ਹੋਤੀਤਿ ਅਸੁਖਂ, ਮ-ਕਾਰੋ ਪਦਸਨ੍ਧਿਕਰੋ. ਅਦੁਕ੍ਖਮਸੁਖਨ੍ਤਿ ਵੇਦਯਿਤਸਦ੍ਦਾਪੇਕ੍ਖਾਯ ਨਪੁਂਸਕਨਿਦ੍ਦੇਸੋ. ਸਪਰਸਨ੍ਤਾਨਗਤੇ ਸਨ੍ਧਾਯ ਅਜ੍ਝਤ੍ਤਬਹਿਦ੍ਧਾਗਹਣਨ੍ਤਿ ਆਹ ‘‘ਅਤ੍ਤਨੋ ਚ ਪਰਸ੍ਸ ਚਾ’’ਤਿ. ਤੇਨ ਸਬ੍ਬਮ੍ਪਿ ਵੇਦਯਿਤਂ ਗਹਿਤਨ੍ਤਿ ਦਟ੍ਠਬ੍ਬਂ. ਨਸ੍ਸਨਸਭਾਵਨ੍ਤਿ ਇਤ੍ਤਰਖਣਤਾਯ ਭਙ੍ਗਤੋ ਉਦ੍ਧਂ ਅਪਸ੍ਸਿਤਬ੍ਬਸਭਾਵਂ. ਪਲੋਕੋ ਭੇਦੋ ਏਤਸ੍ਸ ਅਤ੍ਥੀਤਿ ਪਲੋਕਿਨਂ. ਤੇਨਾਹ ‘‘ਭਿਜ੍ਜਨਸਭਾਵ’’ਨ੍ਤਿ. ਞਾਣੇਨ ਫੁਸਿਤ੍ਵਾ ਫੁਸਿਤ੍ਵਾਤਿ ਪੁਬ੍ਬਭਾਗੇ ਵਿਪਸ੍ਸਨਾਞਾਣੇਨ ਅਨਿਚ੍ਚਾ ਪਭਙ੍ਗੁਨੋਤਿ ਆਰਮ੍ਮਣਤੋ, ਉਤ੍ਤਰਕਾਲਂ ਅਸਮ੍ਮੋਹਤੋ ਮਗ੍ਗਪਰਮ੍ਪਰਾਯ ਫੁਸਿਤ੍ਵਾ ਫੁਸਿਤ੍ਵਾ ਵਯਂ ਪਸ੍ਸਨ੍ਤੋ. ਵਿਰਜ੍ਜਤੀਤਿ ਮਗ੍ਗਵਿਰਾਗੇਨ ਵਿਰਜ੍ਜਤਿ. ਸਮ੍ਮਸਨਚਾਰਵੇਦਨਾ ਕਥਿਤਾ ਆਰਦ੍ਧਵਿਪਸ੍ਸਕਾਨਂ ਵਸੇਨ ਦੇਸਨਾਤਿ. ਲੋਕਿਯਲੋਕੁਤ੍ਤਰੇਹਿ ਞਾਣੇਹਿ ਯਾਥਾਵਤੋ ਪਰਿਜਾਨਨਂ ਪਟਿਵਿਜ੍ਝਨਂ ਞਾਣਫੁਸਨਂ.

ਸੁਖਸੁਤ੍ਤਵਣ੍ਣਨਾ ਨਿਟ੍ਠਿਤਾ.