੧. ਵਾਦਯੁਤ੍ਤਿਪਰਿਹਾਨਿਕਥਾਵਣ੍ਣਨਾ

੨੩੯. ‘‘ਦ੍ਵੇਮੇ, ਭਿਕ੍ਖਵੇ, ਧਮ੍ਮਾ ਸੇਕ੍ਖਸ੍ਸ ਭਿਕ੍ਖੁਨੋ ਪਰਿਹਾਨਾਯ ਸਂਵਤ੍ਤਨ੍ਤੀ’’ਤਿ (ਅ. ਨਿ. ੨.੧੮੫) ਇਦਂ ਸੁਤ੍ਤਂ ਅਰਹਤੋ ਪਰਿਹਾਨਿਲਦ੍ਧਿਯਾ ਨ ਨਿਸ੍ਸਯੋ, ਅਥ ਖੋ ਅਨਾਗਾਮਿਆਦੀਨਂ ਪਰਿਹਾਨਿਲਦ੍ਧਿਯਾ, ਤਸ੍ਮਾ ਅਰਹਤੋਪਿ ਪਰਿਹਾਨਿਂ ਇਚ੍ਛਨ੍ਤੀਤਿ ਏਤ੍ਥ ਪਿ-ਸਦ੍ਦੇਨ ਅਨਾਗਾਮਿਸ੍ਸਪਿ ਸਕਦਾਗਾਮਿਸ੍ਸਪੀਤਿ ਯੋਜੇਤਬ੍ਬਂ.

‘‘ਤਤਿਯਸ੍ਮਿਮ੍ਪਿ ਮੁਦਿਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਵ ਅਧਿਪ੍ਪੇਤਾ. ਤੇਸਞ੍ਹਿ ਸਬ੍ਬੇਸਮ੍ਪਿ ਪਰਿਹਾਨਿ ਨ ਹੋਤੀਤਿ ਤਸ੍ਸ ਲਦ੍ਧੀ’’ਤਿ ਪੁਰਿਮਪਾਠੋ, ਮੁਦਿਨ੍ਦ੍ਰਿਯੇਸ੍ਵੇਵ ਪਨ ਅਧਿਪ੍ਪੇਤੇਸੁ ਪਰਿਕ੍ਖੇਪੋ ਨ ਕਾਤਬ੍ਬੋ ਸਿਯਾ, ਕਤੋ ਚ, ਤਸ੍ਮਾ ‘‘ਤਤਿਯਸ੍ਮਿਮ੍ਪਿ ਤਿਕ੍ਖਿਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਵ ਅਧਿਪ੍ਪੇਤਾ. ਤੇਸਞ੍ਹਿ ਸਬ੍ਬੇਸਮ੍ਪਿ ਪਰਿਹਾਨਿ ਨ ਹੋਤੀਤਿ ਤਸ੍ਸ ਲਦ੍ਧੀ’’ਤਿ ਪਠਨ੍ਤਿ.

ਅਯੋਨਿਸੋ ਅਤ੍ਥਂ ਗਹੇਤ੍ਵਾਤਿ ਸੋਤਾਪਨ੍ਨੋਯੇਵ ਨਿਯਤੋਤਿ ਵੁਤ੍ਤੋਤਿ ਸੋਯੇਵ ਨ ਪਰਿਹਾਯਤਿ, ਨ ਇਤਰੇਤਿ ਅਤ੍ਥਂ ਗਹੇਤ੍ਵਾ. ‘‘ਉਪਰਿਮਗ੍ਗਤ੍ਥਾਯਾ’’ਤਿ ਵੁਤ੍ਤਂ ਅਤ੍ਥਂ ਅਗ੍ਗਹੇਤ੍ਵਾ ਨਿਯਤੋਤਿ ਸੋਤਾਪਤ੍ਤਿਫਲਾ ਨ ਪਰਿਹਾਯਤੀਤਿ ਏਤਮਤ੍ਥਂ ਗਣ੍ਹੀਤਿ ਪਨ ਵਦਨ੍ਤਿ.

ਵਾਦਯੁਤ੍ਤਿਪਰਿਹਾਨਿਕਥਾਵਣ੍ਣਨਾ ਨਿਟ੍ਠਿਤਾ.