੩. ਸਕਲਿਕਸੁਤ੍ਤਂ

੧੪੯. ਏਵਂ ਮੇ ਸੁਤਂ – ਏਕਂ ਸਮਯਂ ਭਗਵਾ ਰਾਜਗਹੇ ਵਿਹਰਤਿ ਮਦ੍ਦਕੁਚ੍ਛਿਸ੍ਮਿਂ ਮਿਗਦਾਯੇ. ਤੇਨ ਖੋ ਪਨ ਸਮਯੇਨ ਭਗਵਤੋ ਪਾਦੋ ਸਕਲਿਕਾਯ ਖਤੋ ਹੋਤਿ, ਭੁਸਾ ਸੁਦਂ ਭਗਵਤੋ ਵੇਦਨਾ ਵਤ੍ਤਨ੍ਤਿ ਸਾਰੀਰਿਕਾ ਦੁਕ੍ਖਾ ਤਿਬ੍ਬਾ ਖਰਾ ਕਟੁਕਾ ਅਸਾਤਾ ਅਮਨਾਪਾ. ਤਾ ਸੁਦਂ ਭਗਵਾ ਸਤੋ ਸਮ੍ਪਜਾਨੋ ਅਧਿਵਾਸੇਤਿ ਅਵਿਹਞ੍ਞਮਾਨੋ. ਅਥ ਖੋ ਭਗਵਾ ਚਤੁਗ੍ਗੁਣਂ ਸਙ੍ਘਾਟਿਂ ਪਞ੍ਞਪੇਤ੍ਵਾ ਦਕ੍ਖਿਣੇਨ ਪਸ੍ਸੇਨ ਸੀਹਸੇਯ੍ਯਂ ਕਪ੍ਪੇਸਿ ਪਾਦੇ ਪਾਦਂ ਅਚ੍ਚਾਧਾਯ ਸਤੋ ਸਮ੍ਪਜਾਨੋ. ਅਥ ਖੋ ਮਾਰੋ ਪਾਪਿਮਾ ਯੇਨ ਭਗਵਾ ਤੇਨੁਪਸਙ੍ਕਮਿ; ਉਪਸਙ੍ਕਮਿਤ੍ਵਾ ਭਗਵਨ੍ਤਂ ਗਾਥਾਯ ਅਜ੍ਝਭਾਸਿ –

‘‘ਮਨ੍ਦਿਯਾ ਨੁ ਖੋ ਸੇਸਿ ਉਦਾਹੁ ਕਾਵੇਯ੍ਯਮਤ੍ਤੋ,

ਅਤ੍ਥਾ ਨੁ ਤੇ ਸਮ੍ਪਚੁਰਾ ਨ ਸਨ੍ਤਿ;

ਏਕੋ ਵਿਵਿਤ੍ਤੇ ਸਯਨਾਸਨਮ੍ਹਿ,

ਨਿਦ੍ਦਾਮੁਖੋ ਕਿਮਿਦਂ ਸੋਪ੍ਪਸੇ ਵਾ’’ਤਿ.

‘‘ਨ ਮਨ੍ਦਿਯਾ ਸਯਾਮਿ ਨਾਪਿ ਕਾਵੇਯ੍ਯਮਤ੍ਤੋ,

ਅਤ੍ਥਂ ਸਮੇਚ੍ਚਾਹਮਪੇਤਸੋਕੋ;

ਏਕੋ ਵਿਵਿਤ੍ਤੇ ਸਯਨਾਸਨਮ੍ਹਿ,

ਸਯਾਮਹਂ ਸਬ੍ਬਭੂਤਾਨੁਕਮ੍ਪੀ.

‘‘ਯੇਸਮ੍ਪਿ ਸਲ੍ਲਂ ਉਰਸਿ ਪਵਿਟ੍ਠਂ,

ਮੁਹੁਂ ਮੁਹੁਂ ਹਦਯਂ ਵੇਧਮਾਨਂ;

ਤੇਪੀਧ ਸੋਪ੍ਪਂ ਲਭਰੇ ਸਸਲ੍ਲਾ,

ਤਸ੍ਮਾ ਅਹਂ ਨ ਸੁਪੇ ਵੀਤਸਲ੍ਲੋ.

‘‘ਜਗ੍ਗਂ ਨ ਸਙ੍ਕੇ ਨਪਿ ਭੇਮਿ ਸੋਤ੍ਤੁਂ,

ਰਤ੍ਤਿਨ੍ਦਿਵਾ ਨਾਨੁਤਪਨ੍ਤਿ ਮਾਮਂ;

ਹਾਨਿਂ ਨ ਪਸ੍ਸਾਮਿ ਕੁਹਿਞ੍ਚਿ ਲੋਕੇ,

ਤਸ੍ਮਾ ਸੁਪੇ ਸਬ੍ਬਭੂਤਾਨੁਕਮ੍ਪੀ’’ਤਿ.

ਅਥ ਖੋ ਮਾਰੋ ਪਾਪਿਮਾ ‘‘ਜਾਨਾਤਿ ਮਂ ਭਗਵਾ, ਜਾਨਾਤਿ ਮਂ ਸੁਗਤੋ’’ਤਿ ਦੁਕ੍ਖੀ ਦੁਮ੍ਮਨੋ ਤਤ੍ਥੇਵਨ੍ਤਰਧਾਯੀਤਿ.