੯. ਚਨ੍ਦਿਮਸੁਤ੍ਤਂ

੯੦. ਸਾਵਤ੍ਥਿਨਿਦਾਨਂ. ਤੇਨ ਖੋ ਪਨ ਸਮਯੇਨ ਚਨ੍ਦਿਮਾ ਦੇਵਪੁਤ੍ਤੋ ਰਾਹੁਨਾ ਅਸੁਰਿਨ੍ਦੇਨ ਗਹਿਤੋ ਹੋਤਿ. ਅਥ ਖੋ ਚਨ੍ਦਿਮਾ ਦੇਵਪੁਤ੍ਤੋ ਭਗਵਨ੍ਤਂ ਅਨੁਸ੍ਸਰਮਾਨੋ ਤਾਯਂ ਵੇਲਾਯਂ ਇਮਂ ਗਾਥਂ ਅਭਾਸਿ –

‘‘ਨਮੋ ਤੇ ਬੁਦ੍ਧ ਵੀਰਤ੍ਥੁ, ਵਿਪ੍ਪਮੁਤ੍ਤੋਸਿ ਸਬ੍ਬਧਿ;

ਸਮ੍ਬਾਧਪਟਿਪਨ੍ਨੋਸ੍ਮਿ, ਤਸ੍ਸ ਮੇ ਸਰਣਂ ਭਵਾ’’ਤਿ.

ਅਥ ਖੋ ਭਗਵਾ ਚਨ੍ਦਿਮਂ ਦੇਵਪੁਤ੍ਤਂ ਆਰਬ੍ਭ ਰਾਹੁਂ ਅਸੁਰਿਨ੍ਦਂ ਗਾਥਾਯ ਅਜ੍ਝਭਾਸਿ –

‘‘ਤਥਾਗਤਂ ਅਰਹਨ੍ਤਂ, ਚਨ੍ਦਿਮਾ ਸਰਣਂ ਗਤੋ;

ਰਾਹੁ ਚਨ੍ਦਂ ਪਮੁਞ੍ਚਸ੍ਸੁ, ਬੁਦ੍ਧਾ ਲੋਕਾਨੁਕਮ੍ਪਕਾ’’ਤਿ.

ਅਥ ਖੋ ਰਾਹੁ ਅਸੁਰਿਨ੍ਦੋ ਚਨ੍ਦਿਮਂ ਦੇਵਪੁਤ੍ਤਂ ਮੁਞ੍ਚਿਤ੍ਵਾ ਤਰਮਾਨਰੂਪੋ ਯੇਨ ਵੇਪਚਿਤ੍ਤਿ ਅਸੁਰਿਨ੍ਦੋ ਤੇਨੁਪਸਙ੍ਕਮਿ; ਉਪਸਙ੍ਕਮਿਤ੍ਵਾ ਸਂਵਿਗ੍ਗੋ ਲੋਮਹਟ੍ਠਜਾਤੋ ਏਕਮਨ੍ਤਂ ਅਟ੍ਠਾਸਿ. ਏਕਮਨ੍ਤਂ ਠਿਤਂ ਖੋ ਰਾਹੁਂ ਅਸੁਰਿਨ੍ਦਂ ਵੇਪਚਿਤ੍ਤਿ ਅਸੁਰਿਨ੍ਦੋ ਗਾਥਾਯ ਅਜ੍ਝਭਾਸਿ –

‘‘ਕਿਂ ਨੁ ਸਨ੍ਤਰਮਾਨੋਵ, ਰਾਹੁ ਚਨ੍ਦਂ ਪਮੁਞ੍ਚਸਿ;

ਸਂਵਿਗ੍ਗਰੂਪੋ ਆਗਮ੍ਮ, ਕਿਂ ਨੁ ਭੀਤੋਵ ਤਿਟ੍ਠਸੀ’’ਤਿ.

‘‘ਸਤ੍ਤਧਾ ਮੇ ਫਲੇ ਮੁਦ੍ਧਾ, ਜੀਵਨ੍ਤੋ ਨ ਸੁਖਂ ਲਭੇ;

ਬੁਦ੍ਧਗਾਥਾਭਿਗੀਤੋਮ੍ਹਿ, ਨੋ ਚੇ ਮੁਞ੍ਚੇਯ੍ਯ ਚਨ੍ਦਿਮ’’ਨ੍ਤਿ.