੯. ਪਠਮਪਜ੍ਜੁਨ੍ਨਧੀਤੁਸੁਤ੍ਤਂ

੩੯. ਏਵਂ ਮੇ ਸੁਤਂ – ਏਕਂ ਸਮਯਂ ਭਗਵਾ ਵੇਸਾਲਿਯਂ ਵਿਹਰਤਿ ਮਹਾਵਨੇ ਕੂਟਾਗਾਰਸਾਲਾਯਂ. ਅਥ ਖੋ ਕੋਕਨਦਾ ਪਜ੍ਜੁਨ੍ਨਸ੍ਸ ਧੀਤਾ ਅਭਿਕ੍ਕਨ੍ਤਾਯ ਰਤ੍ਤਿਯਾ ਅਭਿਕ੍ਕਨ੍ਤਵਣ੍ਣਾ ਕੇਵਲਕਪ੍ਪਂ ਮਹਾਵਨਂ ਓਭਾਸੇਤ੍ਵਾ ਯੇਨ ਭਗਵਾ ਤੇਨੁਪਸਙ੍ਕਮਿ; ਉਪਸਙ੍ਕਮਿਤ੍ਵਾ ਭਗਵਨ੍ਤਂ ਅਭਿਵਾਦੇਤ੍ਵਾ ਏਕਮਨ੍ਤਂ ਅਟ੍ਠਾਸਿ. ਏਕਮਨ੍ਤਂ ਠਿਤਾ ਖੋ ਸਾ ਦੇਵਤਾ ਕੋਕਨਦਾ ਪਜ੍ਜੁਨ੍ਨਸ੍ਸ ਧੀਤਾ ਭਗਵਤੋ ਸਨ੍ਤਿਕੇ ਇਮਾ ਗਾਥਾਯੋ ਅਭਾਸਿ –

‘‘ਵੇਸਾਲਿਯਂ ਵਨੇ ਵਿਹਰਨ੍ਤਂ, ਅਗ੍ਗਂ ਸਤ੍ਤਸ੍ਸ ਸਮ੍ਬੁਦ੍ਧਂ;

ਕੋਕਨਦਾਹਮਸ੍ਮਿ ਅਭਿਵਨ੍ਦੇ, ਕੋਕਨਦਾ ਪਜ੍ਜੁਨ੍ਨਸ੍ਸ ਧੀਤਾ.

‘‘ਸੁਤਮੇਵ ਪੁਰੇ ਆਸਿ, ਧਮ੍ਮੋ ਚਕ੍ਖੁਮਤਾਨੁਬੁਦ੍ਧੋ;

ਸਾਹਂ ਦਾਨਿ ਸਕ੍ਖਿ ਜਾਨਾਮਿ, ਮੁਨਿਨੋ ਦੇਸਯਤੋ ਸੁਗਤਸ੍ਸ.

‘‘ਯੇ ਕੇਚਿ ਅਰਿਯਂ ਧਮ੍ਮਂ, ਵਿਗਰਹਨ੍ਤਾ ਚਰਨ੍ਤਿ ਦੁਮ੍ਮੇਧਾ;

ਉਪੇਨ੍ਤਿ ਰੋਰੁਵਂ ਘੋਰਂ, ਚਿਰਰਤ੍ਤਂ ਦੁਕ੍ਖਂ ਅਨੁਭਵਨ੍ਤਿ.

‘‘ਯੇ ਚ ਖੋ ਅਰਿਯੇ ਧਮ੍ਮੇ, ਖਨ੍ਤਿਯਾ ਉਪਸਮੇਨ ਉਪੇਤਾ;

ਪਹਾਯ ਮਾਨੁਸਂ ਦੇਹਂ, ਦੇਵਕਾਯ ਪਰਿਪੂਰੇਸ੍ਸਨ੍ਤੀ’’ਤਿ.