੪. ਨਸਨ੍ਤਿਸੁਤ੍ਤਂ

੩੪. ਏਕਂ ਸਮਯਂ ਭਗਵਾ ਸਾਵਤ੍ਥਿਯਂ ਵਿਹਰਤਿ ਜੇਤਵਨੇ ਅਨਾਥਪਿਣ੍ਡਿਕਸ੍ਸ ਆਰਾਮੇ. ਅਥ ਖੋ ਸਮ੍ਬਹੁਲਾ ਸਤੁਲ੍ਲਪਕਾਯਿਕਾ ਦੇਵਤਾਯੋ ਅਭਿਕ੍ਕਨ੍ਤਾਯ ਰਤ੍ਤਿਯਾ ਅਭਿਕ੍ਕਨ੍ਤਵਣ੍ਣਾ ਕੇਵਲਕਪ੍ਪਂ ਜੇਤਵਨਂ ਓਭਾਸੇਤ੍ਵਾ ਯੇਨ ਭਗਵਾ ਤੇਨੁਪਸਙ੍ਕਮਿਂਸੁ; ਉਪਸਙ੍ਕਮਿਤ੍ਵਾ ਭਗਵਨ੍ਤਂ ਅਭਿਵਾਦੇਤ੍ਵਾ ਏਕਮਨ੍ਤਂ ਅਟ੍ਠਂਸੁ. ਏਕਮਨ੍ਤਂ ਠਿਤਾ ਖੋ ਏਕਾ ਦੇਵਤਾ ਭਗਵਤੋ ਸਨ੍ਤਿਕੇ ਇਮਂ ਗਾਥਂ ਅਭਾਸਿ –

‘‘ਨ ਸਨ੍ਤਿ ਕਾਮਾ ਮਨੁਜੇਸੁ ਨਿਚ੍ਚਾ,

ਸਨ੍ਤੀਧ ਕਮਨੀਯਾਨਿ ਯੇਸੁ [ਕਾਮੇਸੁ (ਕ.)] ਬਦ੍ਧੋ;

ਯੇਸੁ ਪਮਤ੍ਤੋ ਅਪੁਨਾਗਮਨਂ,

ਅਨਾਗਨ੍ਤਾ ਪੁਰਿਸੋ ਮਚ੍ਚੁਧੇਯ੍ਯਾ’’ਤਿ.

‘‘ਛਨ੍ਦਜਂ ਅਘਂ ਛਨ੍ਦਜਂ ਦੁਕ੍ਖਂ;

ਛਨ੍ਦਵਿਨਯਾ ਅਘਵਿਨਯੋ;

ਅਘਵਿਨਯਾ ਦੁਕ੍ਖਵਿਨਯੋ’’ਤਿ.

‘‘ਨ ਤੇ ਕਾਮਾ ਯਾਨਿ ਚਿਤ੍ਰਾਨਿ ਲੋਕੇ,

ਸਙ੍ਕਪ੍ਪਰਾਗੋ ਪੁਰਿਸਸ੍ਸ ਕਾਮੋ;

ਤਿਟ੍ਠਨ੍ਤਿ ਚਿਤ੍ਰਾਨਿ ਤਥੇਵ ਲੋਕੇ,

ਅਥੇਤ੍ਥ ਧੀਰਾ ਵਿਨਯਨ੍ਤਿ ਛਨ੍ਦਂ.

‘‘ਕੋਧਂ ਜਹੇ ਵਿਪ੍ਪਜਹੇਯ੍ਯ ਮਾਨਂ,

ਸਂਯੋਜਨਂ ਸਬ੍ਬਮਤਿਕ੍ਕਮੇਯ੍ਯ;

ਤਂ ਨਾਮਰੂਪਸ੍ਮਿਮਸਜ੍ਜਮਾਨਂ,

ਅਕਿਞ੍ਚਨਂ ਨਾਨੁਪਤਨ੍ਤਿ ਦੁਕ੍ਖਾ.

‘‘ਪਹਾਸਿ ਸਙ੍ਖਂ ਨ ਵਿਮਾਨਮਜ੍ਝਗਾ [ਨ ਚ ਮਾਨਮਜ੍ਝਗਾ (ਕ. ਸੀ.), ਨ ਵਿਮਾਨਮਾਗਾ (ਸ੍ਯਾ. ਕਂ.)],

ਅਚ੍ਛੇਚ੍ਛਿ ਤਣ੍ਹਂ ਇਧ ਨਾਮਰੂਪੇ;

ਤਂ ਛਿਨ੍ਨਗਨ੍ਥਂ ਅਨਿਘਂ ਨਿਰਾਸਂ,

ਪਰਿਯੇਸਮਾਨਾ ਨਾਜ੍ਝਗਮੁਂ;

ਦੇਵਾ ਮਨੁਸ੍ਸਾ ਇਧ ਵਾ ਹੁਰਂ ਵਾ,

ਸਗ੍ਗੇਸੁ ਵਾ ਸਬ੍ਬਨਿਵੇਸਨੇਸੂ’’ਤਿ.

‘‘ਤਂ ਚੇ ਹਿ ਨਾਦ੍ਦਕ੍ਖੁਂ ਤਥਾਵਿਮੁਤ੍ਤਂ (ਇਚ੍ਚਾਯਸ੍ਮਾ ਮੋਘਰਾਜਾ),

ਦੇਵਾ ਮਨੁਸ੍ਸਾ ਇਧ ਵਾ ਹੁਰਂ ਵਾ;

ਨਰੁਤ੍ਤਮਂ ਅਤ੍ਥਚਰਂ ਨਰਾਨਂ,

ਯੇ ਤਂ ਨਮਸ੍ਸਨ੍ਤਿ ਪਸਂਸਿਯਾ ਤੇ’’ਤਿ.

‘‘ਪਸਂਸਿਯਾ ਤੇਪਿ ਭਵਨ੍ਤਿ ਭਿਕ੍ਖੂ (ਮੋਘਰਾਜਾਤਿ ਭਗਵਾ),

ਯੇ ਤਂ ਨਮਸ੍ਸਨ੍ਤਿ ਤਥਾਵਿਮੁਤ੍ਤਂ;

ਅਞ੍ਞਾਯ ਧਮ੍ਮਂ ਵਿਚਿਕਿਚ੍ਛਂ ਪਹਾਯ,

ਸਙ੍ਗਾਤਿਗਾ ਤੇਪਿ ਭਵਨ੍ਤਿ ਭਿਕ੍ਖੂ’’ਤਿ.