੧. ਕੁਮ੍ਭਙ੍ਗਪਞ੍ਹੋ

੧. ‘‘ਭਨ੍ਤੇ ਨਾਗਸੇਨ, ‘ਕੁਮ੍ਭਸ੍ਸ ਏਕਂ ਅਙ੍ਗਂ ਗਹੇਤਬ੍ਬ’ਨ੍ਤਿ ਯਂ ਵਦੇਸਿ, ਕਤਮਂ ਤਂ ਏਕਂ ਅਙ੍ਗਂ ਗਹੇਤਬ੍ਬ’’ਨ੍ਤਿ? ‘‘ਯਥਾ, ਮਹਾਰਾਜ, ਕੁਮ੍ਭੋ ਸਮ੍ਪੁਣ੍ਣੋ ਨ ਸਣਤਿ, ਏਵਮੇਵ ਖੋ, ਮਹਾਰਾਜ, ਯੋਗਿਨਾ ਯੋਗਾਵਚਰੇਨ ਆਗਮੇ ਅਧਿਗਮੇ ਪਰਿਯਤ੍ਤਿਯਂ ਸਾਮਞ੍ਞੇ ਪਾਰਮਿਂ ਪਤ੍ਵਾ ਨ ਸਣਿਤਬ੍ਬਂ, ਨ ਤੇਨ ਮਾਨੋ ਕਰਣੀਯੋ, ਨ ਦਬ੍ਬੋ [ਦਪ੍ਪੋ (ਸੀ.)] ਦਸ੍ਸੇਤਬ੍ਬੋ, ਨਿਹਤਮਾਨੇਨ ਨਿਹਤਦਬ੍ਬੇਨ ਭਵਿਤਬ੍ਬਂ, ਉਜੁਕੇਨ ਅਮੁਖਰੇਨ ਅਵਿਕਤ੍ਥਿਨਾ. ਇਦਂ, ਮਹਾਰਾਜ, ਕੁਮ੍ਭਸ੍ਸ ਏਕਂ ਅਙ੍ਗਂ ਗਹੇਤਬ੍ਬਂ. ਭਾਸਿਤਮ੍ਪੇਤਂ, ਮਹਾਰਾਜ, ਭਗਵਤਾ ਦੇਵਾਤਿਦੇਵੇਨ ਸੁਤ੍ਤਨਿਪਾਤੇ –

‘‘‘ਯਦੂਨਕਂ ਤਂ ਸਣਤਿ, ਯਂ ਪੂਰਂ ਸਨ੍ਤਮੇਵ ਤਂ;

ਅਡ੍ਢਕੁਮ੍ਭੂਪਮੋ [ਰਿਤ੍ਤਕੁਮ੍ਭੂਪਮੋ (ਸੀ.)] ਬਾਲੋ, ਰਹਦੋ ਪੂਰੋਵ ਪਣ੍ਡਿਤੋ’’’ਤਿ.

ਕੁਮ੍ਭਙ੍ਗਪਞ੍ਹੋ ਪਠਮੋ.