੧. ਉਪਚਿਕਙ੍ਗਪਞ੍ਹੋ

੧. ‘‘ਭਨ੍ਤੇ ਨਾਗਸੇਨ, ‘ਉਪਚਿਕਾਯ ਏਕਂ ਅਙ੍ਗਂ ਗਹੇਤਬ੍ਬ’ਨ੍ਤਿ ਯਂ ਵਦੇਸਿ, ਕਤਮਂ ਤਂ ਏਕਂ ਅਙ੍ਗਂ ਗਹੇਤਬ੍ਬ’’ਨ੍ਤਿ? ‘‘ਯਥਾ, ਮਹਾਰਾਜ, ਉਪਚਿਕਾ ਉਪਰਿ ਛਦਨਂ ਕਤ੍ਵਾ ਅਤ੍ਤਾਨਂ ਪਿਦਹਿਤ੍ਵਾ ਗੋਚਰਾਯ ਚਰਤਿ, ਏਵਮੇਵ ਖੋ, ਮਹਾਰਾਜ, ਯੋਗਿਨਾ ਯੋਗਾਵਚਰੇਨ ਸੀਲਸਂਵਰਛਦਨਂ ਕਤ੍ਵਾ ਮਾਨਸਂ ਪਿਦਹਿਤ੍ਵਾ ਪਿਣ੍ਡਾਯ ਚਰਿਤਬ੍ਬਂ, ਸੀਲਸਂਵਰਛਦਨੇਨ ਖੋ, ਮਹਾਰਾਜ, ਯੋਗੀ ਯੋਗਾਵਚਰੋ ਸਬ੍ਬਭਯਸਮਤਿਕ੍ਕਨ੍ਤੋ ਹੋਤਿ. ਇਦਂ, ਮਹਾਰਾਜ, ਉਪਚਿਕਾਯ ਏਕਂ ਅਙ੍ਗਂ ਗਹੇਤਬ੍ਬਂ, ਭਾਸਿਤਮ੍ਪੇਤਂ, ਮਹਾਰਾਜ, ਥੇਰੇਨ ਉਪਸੇਨੇਨ ਵਙ੍ਗਨ੍ਤਪੁਤ੍ਤੇਨ –

‘‘‘ਸੀਲਸਂਵਰਛਦਨਂ, ਯੋਗੀ ਕਤ੍ਵਾਨ ਮਾਨਸਂ;

ਅਨੁਪਲਿਤ੍ਤੋ ਲੋਕੇਨ, ਭਯਾ ਚ ਪਰਿਮੁਚ੍ਚਤੀ’’’ਤਿ.

ਉਪਚਿਕਙ੍ਗਪਞ੍ਹੋ ਪਠਮੋ.