੧੬. ਵੁਡ੍ਢਪਬ੍ਬਜਿਤਸੁਮਨਾਥੇਰੀਗਾਥਾਵਣ੍ਣਨਾ

ਸੁਖਂ ਤ੍ਵਂ ਵੁਡ੍ਢਿਕੇ ਸੇਹੀਤਿ ਸੁਮਨਾਯ ਵੁਡ੍ਢਪਬ੍ਬਜਿਤਾਯ ਗਾਥਾ. ਅਯਮ੍ਪਿ ਪੁਰਿਮਬੁਦ੍ਧੇਸੁ ਕਤਾਧਿਕਾਰਾ ਤਤ੍ਥ ਤਤ੍ਥ ਭਵੇ ਕੁਸਲਂ ਉਪਚਿਨਿਤ੍ਵਾ ਇਮਸ੍ਮਿਂ ਬੁਦ੍ਧੁਪ੍ਪਾਦੇ ਸਾਵਤ੍ਥਿਯਂ ਮਹਾਕੋਸਲਰਞ੍ਞੋ ਭਗਿਨੀ ਹੁਤ੍ਵਾ ਨਿਬ੍ਬਤ੍ਤਿ. ਸਾ ਸਤ੍ਥਾਰਾ ਰਞ੍ਞੋ ਪਸੇਨਦਿਸ੍ਸ ਕੋਸਲਸ੍ਸ ‘‘ਚਤ੍ਤਾਰੋ ਖੋ ਮੇ, ਮਹਾਰਾਜ, ਦਹਰਾਤਿ ਨ ਉਞ੍ਞਾਤਬ੍ਬਾ’’ਤਿਆਦਿਨਾ (ਸਂ. ਨਿ. ੧.੧੧੨) ਦੇਸਿਤਂ ਧਮ੍ਮਂ ਸੁਤ੍ਵਾ ਲਦ੍ਧਪ੍ਪਸਾਦਾ ਸਰਣੇਸੁ ਚ ਸੀਲੇਸੁ ਚ ਪਤਿਟ੍ਠਾਯ ਪਬ੍ਬਜਿਤੁਕਾਮਾਪਿ ‘‘ਅਯ੍ਯਿਕਂ ਪਟਿਜਗ੍ਗਿਸ੍ਸਾਮੀ’’ਤਿ ਚਿਰਕਾਲਂ ਵੀਤਿਨਾਮੇਤ੍ਵਾ ਅਪਰਭਾਗੇ ਅਯ੍ਯਿਕਾਯ ਕਾਲਙ੍ਕਤਾਯ ਰਞ੍ਞਾ ਸਦ੍ਧਿਂ ਮਹਗ੍ਘਾਨਿ ਅਤ੍ਥਰਣਪਾਵੁਰਣਾਨਿ ਗਾਹਾਪੇਤ੍ਵਾ ਵਿਹਾਰਂ ਗਨ੍ਤ੍ਵਾ ਸਙ੍ਘਸ੍ਸ ਦਾਪੇਤ੍ਵਾ ਸਤ੍ਥੁ ਸਨ੍ਤਿਕੇ ਧਮ੍ਮਂ ਸੁਤ੍ਵਾ ਅਨਾਗਾਮਿਫਲੇ ਪਤਿਟ੍ਠਿਤਾ ਪਬ੍ਬਜ੍ਜਂ ਯਾਚਿ. ਸਤ੍ਥਾ ਤਸ੍ਸਾ ਞਾਣਪਰਿਪਾਕਂ ਦਿਸ੍ਵਾ –

੧੬. ‘‘ਸੁਖਂ ਤ੍ਵਂ ਵੁਡ੍ਢਿਕੇ ਸੇਹਿ, ਕਤ੍ਵਾ ਚੋਲ਼ੇਨ ਪਾਰੁਤਾ;

ਉਪਸਨ੍ਤੋ ਹਿ ਤੇ ਰਾਗੋ, ਸੀਤਿਭੂਤਾਸਿ ਨਿਬ੍ਬੁਤਾ’’ਤਿ. –

ਇਮਂ ਗਾਥਂ ਅਭਾਸਿ. ਸਾ ਗਾਥਾਪਰਿਯੋਸਾਨੇ ਸਹ ਪਟਿਸਮ੍ਭਿਦਾਹਿ ਅਰਹਤ੍ਤਂ ਪਤ੍ਵਾ ਉਦਾਨਵਸੇਨ ਤਮੇਵ ਗਾਥਂ ਅਭਾਸਿ. ਇਦਮੇਵ ਚਸ੍ਸਾ ਅਞ੍ਞਾਬ੍ਯਾਕਰਣਂ ਅਹੋਸਿ, ਸਾ ਤਾਵਦੇਵ ਪਬ੍ਬਜਿ. ਗਾਥਾਯ ਪਨ ਵੁਡ੍ਢਿਕੇਤਿ ਵੁਡ੍ਢੇ, ਵਯੋਵੁਡ੍ਢੇਤਿ ਅਤ੍ਥੋ. ਅਯਂ ਪਨ ਸੀਲਾਦਿਗੁਣੇਹਿਪਿ ਵੁਡ੍ਢਾ, ਥੇਰਿਯਾ ਵੁਤ੍ਤਗਾਥਾਯ ਚਤੁਤ੍ਥਪਾਦੇ ਸੀਤਿਭੂਤਾਸਿ ਨਿਬ੍ਬੁਤਾਤਿ ਯੋਜੇਤਬ੍ਬਂ. ਸੇਸਂ ਵੁਤ੍ਤਨਯਮੇਵ.

ਵੁਡ੍ਢਪਬ੍ਬਜਿਤਸੁਮਨਾਥੇਰੀਗਾਥਾਵਣ੍ਣਨਾ ਨਿਟ੍ਠਿਤਾ.