੩. ਵਿਸਾਖਾਵਤ੍ਥੁ

ਪੇਮਤੋ ਜਾਯਤੀਤਿ ਇਮਂ ਧਮ੍ਮਦੇਸਨਂ ਸਤ੍ਥਾ ਜੇਤਵਨੇ ਵਿਹਰਨ੍ਤੋ ਵਿਸਾਖਂ ਉਪਾਸਿਕਂ ਆਰਬ੍ਭ ਕਥੇਸਿ.

ਸਾ ਕਿਰ ਪੁਤ੍ਤਸ੍ਸ ਧੀਤਰਂ ਸੁਦਤ੍ਤਂ ਨਾਮ ਕੁਮਾਰਿਕਂ ਅਤ੍ਤਨੋ ਠਾਨੇ ਠਪੇਤ੍ਵਾ ਗੇਹੇ ਭਿਕ੍ਖੁਸਙ੍ਘਸ੍ਸ ਵੇਯ੍ਯਾਵਚ੍ਚਂ ਕਾਰੇਸਿ. ਸਾ ਅਪਰੇਨ ਸਮਯੇਨ ਕਾਲਮਕਾਸਿ. ਸਾ ਤਸ੍ਸਾ ਸਰੀਰਨਿਕ੍ਖੇਪਂ ਕਾਰੇਤ੍ਵਾ ਸੋਕਂ ਸਨ੍ਧਾਰੇਤੁਂ ਅਸਕ੍ਕੋਨ੍ਤੀ ਦੁਕ੍ਖਿਨੀ ਦੁਮ੍ਮਨਾ ਸਤ੍ਥੁ ਸਨ੍ਤਿਕਂ ਗਨ੍ਤ੍ਵਾ ਵਨ੍ਦਿਤ੍ਵਾ ਏਕਮਨ੍ਤਂ ਨਿਸੀਦਿ. ਅਥ ਨਂ ਸਤ੍ਥਾ ‘‘ਕਿਂ ਨੁ ਖੋ ਤ੍ਵਂ, ਵਿਸਾਖੇ, ਦੁਕ੍ਖਿਨੀ ਦੁਮ੍ਮਨਾ ਅਸ੍ਸੁਮੁਖਾ ਰੋਦਮਾਨਾ ਨਿਸਿਨ੍ਨਾ’’ਤਿ ਆਹ. ਸਾ ਤਮਤ੍ਥਂ ਆਰੋਚੇਤ੍ਵਾ ‘‘ਪਿਯਾ ਮੇ, ਭਨ੍ਤੇ, ਸਾ ਕੁਮਾਰਿਕਾ ਵਤ੍ਤਸਮ੍ਪਨ੍ਨਾ, ਇਦਾਨਿ ਤਥਾਰੂਪਂ ਨ ਪਸ੍ਸਾਮੀ’’ਤਿ ਆਹ. ‘‘ਕਿਤ੍ਤਕਾ ਪਨ, ਵਿਸਾਖੇ, ਸਾਵਤ੍ਥਿਯਂ ਮਨੁਸ੍ਸਾ’’ਤਿ? ‘‘ਭਨ੍ਤੇ, ਤੁਮ੍ਹੇਹਿਯੇਵ ਮੇ ਕਥਿਤਂ ਸਤ੍ਤ ਜਨਕੋਟਿਯੋ’’ਤਿ. ‘‘ਸਚੇ ਪਨਾਯਂ ਏਤ੍ਤਕੋ ਜਨੋ ਤਵ ਨਤ੍ਤਾਯ ਸਦਿਸੋ ਭਵੇਯ੍ਯ, ਇਚ੍ਛੇਯ੍ਯਾਸਿ ਨ’’ਨ੍ਤਿ? ‘‘ਆਮ, ਭਨ੍ਤੇ’’ਤਿ. ‘‘ਕਤਿ ਪਨ ਜਨਾ ਸਾਵਤ੍ਥਿਯਂ ਦੇਵਸਿਕਂ ਕਾਲਂ ਕਰੋਨ੍ਤੀ’’ਤਿ? ‘‘ਬਹੂ, ਭਨ੍ਤੇ’’ਤਿ. ‘‘ਨਨੁ ਏਵਂ, ਭਨ੍ਤੇ, ਤਵ ਅਸੋਚਨਕਾਲੋ ਨ ਭਵੇਯ੍ਯ, ਰਤ੍ਤਿਨ੍ਦਿਵਂ ਰੋਦਨ੍ਤੀਯੇਵ ਵਿਚਰੇਯ੍ਯਾਸੀ’’ਤਿ. ‘‘ਹੋਤੁ, ਭਨ੍ਤੇ, ਞਾਤਂ ਮਯਾ’’ਤਿ. ਅਥ ਨਂ ਸਤ੍ਥਾ ‘‘ਤੇਨ ਹਿ ਮਾ ਸੋਚਿ, ਸੋਕੋ ਵਾ ਭਯਂ ਵਾ ਪੇਮਤੋਵ ਜਾਯਤੀ’’ਤਿ ਵਤ੍ਵਾ ਇਮਂ ਗਾਥਮਾਹ –

੨੧੩. ‘‘ਪੇਮਤੋ ਜਾਯਤੀ ਸੋਕੋ, ਪੇਮਤੋ ਜਾਯਤੀ ਭਯਂ;

ਪੇਮਤੋ ਵਿਪ੍ਪਮੁਤ੍ਤਸ੍ਸ, ਨਤ੍ਥਿ ਸੋਕੋ ਕੁਤੋ ਭਯ’’ਨ੍ਤਿ.

ਤਤ੍ਥ ਪੇਮਤੋਤਿ ਪੁਤ੍ਤਧੀਤਾਦੀਸੁ ਕਤਂ ਪੇਮਮੇਵ ਨਿਸ੍ਸਾਯ ਸੋਕੋ ਜਾਯਤੀਤਿ ਅਤ੍ਥੋ.

ਦੇਸਨਾਵਸਾਨੇ ਬਹੂ ਸੋਤਾਪਤ੍ਤਿਫਲਾਦੀਨਿ ਪਾਪੁਣਿਂਸੂਤਿ.

ਵਿਸਾਖਾਵਤ੍ਥੁ ਤਤਿਯਂ.