੧. ਸਙ੍ਘਭੇਦਕਸੁਤ੍ਤਵਣ੍ਣਨਾ

੨੪੩. ਪਞ੍ਚਮਸ੍ਸ ਪਠਮੇ ਅਪਿ ਨੁ ਤਂ, ਆਨਨ੍ਦ, ਅਧਿਕਰਣਨ੍ਤਿ ਵਿਵਾਦਾਧਿਕਰਣਾਦੀਸੁ ਅਞ੍ਞਤਰਂ ਅਧਿਕਰਣਂ ਭਿਕ੍ਖੁਸਙ੍ਘਸ੍ਸ ਉਪ੍ਪਜ੍ਜਿ, ਸਤ੍ਥਾ ਤਸ੍ਸ ਵੂਪਸਨ੍ਤਭਾਵਂ ਪੁਚ੍ਛਨ੍ਤੋ ਏਵਮਾਹ. ਕੁਤੋ ਤਂ, ਭਨ੍ਤੇਤਿ, ਭਨ੍ਤੇ, ਕੁਤੋ ਕਿਨ੍ਤਿ ਕੇਨ ਕਾਰਣੇਨ ਤਂ ਅਧਿਕਰਣਂ ਵੂਪਸਮਿਸ੍ਸਤੀਤਿ ਵਦਤਿ. ਕੇਵਲਕਪ੍ਪਨ੍ਤਿ ਸਕਲਂ ਸਮਨ੍ਤਤੋ. ਸਙ੍ਘਭੇਦਾਯ ਠਿਤੋਤਿ ਸਙ੍ਘੇਨ ਸਦ੍ਧਿਂ ਵਾਦਤ੍ਥਾਯ ਕਥਿਤਂ ਪਟਿਕਥੇਨ੍ਤੋਵ ਠਿਤੋ. ਤਤ੍ਰਾਯਸ੍ਮਾਤਿ ਤਸ੍ਮਿਂ ਏਵਂ ਠਿਤੇ ਆਯਸ੍ਮਾ ਅਨੁਰੁਦ੍ਧੋ. ਨ ਏਕਵਾਚਿਕਮ੍ਪਿ ਭਣਿਤਬ੍ਬਂ ਮਞ੍ਞਤੀਤਿ ‘‘ਮਾ, ਆਵੁਸੋ, ਸਙ੍ਘੇਨ ਸਦ੍ਧਿਂ ਏਵਂ ਅਵਚਾ’’ਤਿ ਏਕਵਚਨਮ੍ਪਿ ਵਤ੍ਤਬ੍ਬਂ ਨ ਮਞ੍ਞਤਿ. ਵੋਯੁਞ੍ਜਤੀਤਿ ਅਨੁਯੁਞ੍ਜਤਿ ਅਨੁਯੋਗਂ ਆਪਜ੍ਜਤਿ. ਅਤ੍ਥਵਸੇਤਿ ਕਾਰਣਵਸੇ. ਨਾਸੇਸ੍ਸਨ੍ਤੀਤਿ ਉਪੋਸਥਪ੍ਪਵਾਰਣਂ ਉਪਗਨ੍ਤੁਂ ਅਦਤ੍ਵਾ ਨਿਕ੍ਕਡ੍ਢਿਸ੍ਸਨ੍ਤਿ. ਸੇਸਂ ਪਾਲ਼ਿਵਸੇਨੇਵ ਵੇਦਿਤਬ੍ਬਂ.