੧੪੪. ਮਨਾ

ਕਿਂ ਬਹੁਲਂਵਿਧਾਨਾ ‘ਵੁਦ੍ਧ੍ਯਭਾਵੋ’ [ਓਤ੍ਥਾਭਾਵੋ (ਪਞ੍ਚਿਕਾਯਂ)] ਤਿ ਪਾਠੇਨ ਪਯੋਜਨਂ ਯੇਨੇ ਤਦਤ੍ਥਮੇਵ ‘‘ਸੁਮੇਧਾਦੀਨਮਵੁਦ੍ਧਿ ਚੇ’’ਤਿ ਗਣਪਾਠੋ ਕਤੋ, ਹੇਮਸਦ੍ਦੇਨ ਹੇਮਮਯਾਨਿ ਗਹਿਤਾਨ੍ਯਭੇਦੇਨਤ੍ਯਾਹ- ‘ਹੇਮਮਯਾਨੀ’ਤਿ, ਕਪ੍ਪਨ ਸਦ੍ਦੇਨ ਸੀਸਾਲਙ੍ਕਾਰਜਾਲਾਨਿ ਗਯ੍ਹਨ੍ਤਿ, ਤਾਨਿਯੇਵ ਵਾਸਸਾਨਿ ਪਟਾ ਤਂਸਰਿਕ੍ਖਤਾਯ, ਸਕਤ੍ਥੇਪਿ ਯਥਾਗਮਮ੍ਭਵਨ੍ਤੀਤਿ ਸਮ੍ਬਨ੍ਧੋ, ਬਾਣਾਦੀਸੁ ਅਭਿਧੇਯ੍ਯੇਸੁ ਮਨਾਦੀਸੁ ਨ ਪਟ੍ਠੀਯਨ੍ਤੀਤਿ ਯੋਜਨਾ, ਬਾਣਾਦੀਸੁਤਿ ਬਾਣ ਸਦ੍ਦਕ੍ਖਯਾਦੀਸੁ, ਅਹਸਦ੍ਦਸ੍ਸ ਮਨਾਦਿਕਾਰਿਯਾਸਮ੍ਭਵਾ ਅਹਸਦ੍ਦੋ ਮਨਾਦੀਸੁ ਨ ਦਟ੍ਠਬ੍ਬੋ, ਰਹਸੀਤਿ ਨਿਪਾਤਤ੍ਤਾ ਇਕਾਰਸ੍ਸ ਚ ਅਸਬ੍ਭਵਾ ਰਹਸਦ੍ਦੋ ਚ ਮਨਾਦੀਸੁ ਨ ਦਟ੍ਠਬ੍ਬੋਤਿ ਸਜ੍ਝਾਹਾਰੋ ਸਮ੍ਬਨ੍ਧੋ ਵੇਦਿਤਬ੍ਬੋ, ਇਕਾਰਸ੍ਸ ਕਚ੍ਚਾਯਨੇ ਸ੍ਮਿਨੋ ਕਰੀਯਮਾਨਸ੍ਸ ਇਕਾਰਾਦੇਸਸ੍ਸ ਚ, ਰਹਤਿਸਦ੍ਦਸ੍ਸ ਨਿਪਾਤਤ੍ਤਂ ਸਭਾਵਤੋ ਪਕਾਸੇਤੁਂ ‘ਰਹਸੀਤ੍ਯਾਦਿ’ਮਾਹ, ਰਹੋਸਦ੍ਦੇਤਿ ਏਤ੍ਥ ਰਹਸਦ੍ਦੋਤਿ ਪਾਠੋ-ਵਗਨ੍ਤਬ੍ਬੋ, ਤੇਨਾਤਿ ਯੇਨ ਅਹਸਦ੍ਦਸ੍ਸ ਮਨਾਦਿਕਾਰਿਯਾਸਮ੍ਭਵੋ ਰਹਸੀਤਿਚ ਨਿਪਾਤੋ, ਤੇਨ, ਇਹਮਨਾਦੀਸੁ.