੪. ਬਹੂਪਕਾਰਸੁਤ੍ਤਂ

੨੩੪. ‘‘ਪਞ੍ਚਹਿ, ਭਿਕ੍ਖਵੇ, ਧਮ੍ਮੇਹਿ ਸਮਨ੍ਨਾਗਤੋ ਆਵਾਸਿਕੋ ਭਿਕ੍ਖੁ ਆਵਾਸਸ੍ਸ ਬਹੂਪਕਾਰੋ ਹੋਤਿ. ਕਤਮੇਹਿ ਪਞ੍ਚਹਿ? ਸੀਲਵਾ ਹੋਤਿ…ਪੇ… ਸਮਾਦਾਯ ਸਿਕ੍ਖਤਿ ਸਿਕ੍ਖਾਪਦੇਸੁ; ਬਹੁਸ੍ਸੁਤੋ ਹੋਤਿ…ਪੇ… ਦਿਟ੍ਠਿਯਾ ਸੁਪ੍ਪਟਿਵਿਦ੍ਧਾ; ਖਣ੍ਡਫੁਲ੍ਲਂ ਪਟਿਸਙ੍ਖਰੋਤਿ; ਮਹਾ ਖੋ ਪਨ ਭਿਕ੍ਖੁਸਙ੍ਘੋ ਅਭਿਕ੍ਕਨ੍ਤੋ ਨਾਨਾਵੇਰਜ੍ਜਕਾ ਭਿਕ੍ਖੂ ਗਿਹੀਨਂ ਉਪਸਙ੍ਕਮਿਤ੍ਵਾ ਆਰੋਚੇਤਿ – ‘ਮਹਾ ਖੋ, ਆਵੁਸੋ, ਭਿਕ੍ਖੁਸਙ੍ਘੋ ਅਭਿਕ੍ਕਨ੍ਤੋ ਨਾਨਾਵੇਰਜ੍ਜਕਾ ਭਿਕ੍ਖੂ, ਕਰੋਥ ਪੁਞ੍ਞਾਨਿ, ਸਮਯੋ ਪੁਞ੍ਞਾਨਿ ਕਾਤੁ’ਨ੍ਤਿ; ਚਤੁਨ੍ਨਂ ਝਾਨਾਨਂ ਆਭਿਚੇਤਸਿਕਾਨਂ ਦਿਟ੍ਠਧਮ੍ਮਸੁਖਵਿਹਾਰਾਨਂ ਨਿਕਾਮਲਾਭੀ ਹੋਤਿ ਅਕਿਚ੍ਛਲਾਭੀ ਅਕਸਿਰਲਾਭੀ. ਇਮੇਹਿ ਖੋ, ਭਿਕ੍ਖਵੇ, ਪਞ੍ਚਹਿ ਧਮ੍ਮੇਹਿ ਸਮਨ੍ਨਾਗਤੋ ਆਵਾਸਿਕੋ ਭਿਕ੍ਖੁ ਆਵਾਸਸ੍ਸ ਬਹੂਪਕਾਰੋ ਹੋਤੀ’’ਤਿ. ਚਤੁਤ੍ਥਂ.