૨. તિપુક્ખલનયવણ્ણના

તથા વુત્તનયેન સરૂપતો પરિયાયતો ચ ગહિતેસુ તણ્હાવિજ્જાતપ્પક્ખિયધમ્મેસુ તણ્હા લોભો, અવિજ્જા મોહો, અવિજ્જાય સમ્પયુત્તો લોહિતે સતિ પુબ્બો વિય તણ્હાય સતિ સિજ્ઝમાનો આઘાતો દોસો, ઇતિ તીહિ અકુસલમૂલેહિ ગહિતેહિ, તપ્પટિપક્ખતો મઞ્ઞનાપટિક્ખેપપરિઞ્ઞાગહણાદીહિ ચ કુસલમૂલાનિ સિદ્ધાનિયેવ હોન્તિ. ઇધાપિ ‘‘લોભો સબ્બાનિ વા સાસવકુસલાકુસલમૂલાનિ સમુદયસચ્ચં, તેહિ નિબ્બત્તા, તેસં અધિટ્ઠાનગોચરભૂતા ચ ઉપાદાનક્ખન્ધા દુક્ખસચ્ચ’’ન્તિઆદિના સચ્ચયોજના વેદિતબ્બા. ફલં પનેત્થ તયો વિમોક્ખા, તીહિ પન અકુસલમૂલેહિ તિવિધદુચ્ચરિત-સંકિલેસમલ-વિસમઅકુસલ-સઞ્ઞા-વિતક્કાદિવસેન અકુસલપક્ખો નેતબ્બો. તથા તીહિ કુસલમૂલેહિ તિવિધસુચરિત-સમકુસલ-સઞ્ઞા-વિતક્ક-સદ્ધમ્મ-સમાધિ-વિમોક્ખમુખ-વિમોક્ખા-દિવસેન કુસલપક્ખો નેતબ્બોતિ. અયં તિપુક્ખલસ્સ નયસ્સ ભૂમિ.