૧૦. માનદિન્નસુત્તં

૩૯૬. તંયેવ નિદાનં. તેન ખો પન સમયેન માનદિન્નો ગહપતિ આબાધિકો હોતિ દુક્ખિતો બાળ્હગિલાનો. અથ ખો માનદિન્નો ગહપતિ અઞ્ઞતરં પુરિસં આમન્તેસિ – ‘‘એહિ ત્વં, અમ્ભો પુરિસ…પે… ન મે, ભન્તે, ખમનીયં ન યાપનીયં. બાળ્હા મે દુક્ખા વેદના અભિક્કમન્તિ, નો પટિક્કમન્તિ; અભિક્કમોસાનં પઞ્ઞાયતિ, નો પટિક્કમોતિ. એવરૂપાય ચાહં, ભન્તે, દુક્ખાય વેદનાય ફુટ્ઠો સમાનો કાયે કાયાનુપસ્સી વિહરામિ આતાપી સમ્પજાનો સતિમા, વિનેય્ય લોકે અભિજ્ઝાદોમનસ્સં; વેદનાસુ…પે… ચિત્તે…પે… ધમ્મેસુ ધમ્માનુપસ્સી વિહરામિ આતાપી સમ્પજાનો સતિમા, વિનેય્ય લોકે અભિજ્ઝાદોમનસ્સં. યાનિ ચિમાનિ, ભન્તે, ભગવતા પઞ્ચોરમ્ભાગિયાનિ સંયોજનાનિ દેસિતાનિ, નાહં, ભન્તે, તેસં કિઞ્ચિ અત્તનિ અપ્પહીનં સમનુપસ્સામી’’તિ. ‘‘લાભા તે, ગહપતિ, સુલદ્ધં તે, ગહપતિ! અનાગામિફલં તયા, ગહપતિ, બ્યાકત’’ન્તિ. દસમં.

સીલટ્ઠિતિવગ્ગો તતિયો.

તસ્સુદ્દાનં –

સીલં ઠિતિ પરિહાનં, સુદ્ધં બ્રાહ્મણપદેસં;

સમત્તં લોકો સિરિવડ્ઢો, માનદિન્નેન તે દસાતિ.