૧. સબ્બસુત્તં

૨૩. સાવત્થિનિદાનં. ‘‘સબ્બં વો, ભિક્ખવે, દેસેસ્સામિ. તં સુણાથ. કિઞ્ચ, ભિક્ખવે, સબ્બં? ચક્ખુઞ્ચેવ રૂપા ચ, સોતઞ્ચ [સોતઞ્ચેવ (?) એવમિતરયુગલેસુપિ] સદ્દા ચ, ઘાનઞ્ચ ગન્ધા ચ, જિવ્હા ચ રસા ચ, કાયો ચ ફોટ્ઠબ્બા ચ, મનો ચ ધમ્મા ચ – ઇદં વુચ્ચતિ, ભિક્ખવે, સબ્બં. યો, ભિક્ખવે, એવં વદેય્ય – ‘અહમેતં સબ્બં પચ્ચક્ખાય અઞ્ઞં સબ્બં પઞ્ઞાપેસ્સામી’તિ, તસ્સ વાચાવત્થુકમેવસ્સ [વાચાવત્થુરેવસ્સ (સી. પી.), વાચાવત્થુદેવસ્સ (સ્યા. કં.)]; પુટ્ઠો ચ ન સમ્પાયેય્ય, ઉત્તરિઞ્ચ વિઘાતં આપજ્જેય્ય. તં કિસ્સ હેતુ? યથા તં, ભિક્ખવે, અવિસયસ્મિ’’ન્તિ. પઠમં.