૨. દુતિયપુબ્બેસમ્બોધસુત્તં

૧૪. ‘‘પુબ્બેવ મે, ભિક્ખવે, સમ્બોધા અનભિસમ્બુદ્ધસ્સ બોધિસત્તસ્સેવ સતો એતદહોસિ – ‘કો નુ ખો રૂપાનં અસ્સાદો, કો આદીનવો, કિં નિસ્સરણં? કો સદ્દાનં…પે… કો ગન્ધાનં… કો રસાનં… કો ફોટ્ઠબ્બાનં… કો ધમ્માનં અસ્સાદો, કો આદીનવો, કિં નિસ્સરણ’ન્તિ? તસ્સ મય્હં, ભિક્ખવે, એતદહોસિ – ‘યં ખો રૂપે પટિચ્ચ ઉપ્પજ્જતિ સુખં સોમનસ્સં, અયં રૂપાનં અસ્સાદો. યં રૂપા અનિચ્ચા દુક્ખા વિપરિણામધમ્મા, અયં રૂપાનં આદીનવો. યો રૂપેસુ છન્દરાગવિનયો છન્દરાગપ્પહાનં, ઇદં રૂપાનં નિસ્સરણં. યં સદ્દે… ગન્ધે… રસે… ફોટ્ઠબ્બે… યં ધમ્મે પટિચ્ચ ઉપ્પજ્જતિ સુખં સોમનસ્સં, અયં ધમ્માનં અસ્સાદો. યં ધમ્મા અનિચ્ચા દુક્ખા વિપરિણામધમ્મા, અયં ધમ્માનં આદીનવો. યો ધમ્મેસુ છન્દરાગવિનયો છન્દરાગપ્પહાનં, ઇદં ધમ્માનં નિસ્સરણ’’’ન્તિ.

‘‘યાવકીવઞ્ચાહં, ભિક્ખવે, ઇમેસં છન્નં બાહિરાનં આયતનાનં એવં અસ્સાદઞ્ચ અસ્સાદતો, આદીનવઞ્ચ આદીનવતો, નિસ્સરણઞ્ચ નિસ્સરણતો યથાભૂતં નાબ્ભઞ્ઞાસિં, નેવ તાવાહં, ભિક્ખવે, સદેવકે લોકે સમારકે સબ્રહ્મકે સસ્સમણબ્રાહ્મણિયા પજાય સદેવમનુસ્સાય ‘અનુત્તરં સમ્માસમ્બોધિં અભિસમ્બુદ્ધો’તિ પચ્ચઞ્ઞાસિં. યતો ચ ખ્વાહં, ભિક્ખવે, ઇમેસં છન્નં બાહિરાનં આયતનાનં એવં અસ્સાદઞ્ચ અસ્સાદતો, આદીનવઞ્ચ આદીનવતો, નિસ્સરણઞ્ચ નિસ્સરણતો યથાભૂતં અબ્ભઞ્ઞાસિં, અથાહં, ભિક્ખવે, સદેવકે લોકે સમારકે સબ્રહ્મકે સસ્સમણબ્રાહ્મણિયા પજાય સદેવમનુસ્સાય ‘અનુત્તરં સમ્માસમ્બોધિં અભિસમ્બુદ્ધો’તિ પચ્ચઞ્ઞાસિં. ઞાણઞ્ચ પન મે દસ્સનં ઉદપાદિ – ‘અકુપ્પા મે વિમુત્તિ, અયમન્તિમા જાતિ, નત્થિ દાનિ પુનબ્ભવો’’’તિ. દુતિયં.