૬. દુતિયનતુમ્હાકંસુત્તં

૧૩૯. ‘‘યં, ભિક્ખવે, ન તુમ્હાકં, તં પજહથ. તં વો પહીનં હિતાય સુખાય ભવિસ્સતિ. કિઞ્ચ, ભિક્ખવે, ન તુમ્હાકં? રૂપા, ભિક્ખવે, ન તુમ્હાકં; તે પજહથ. તે વો પહીના હિતાય સુખાય ભવિસ્સન્તિ. સદ્દા… ગન્ધા… રસા… ફોટ્ઠબ્બા… ધમ્મા ન તુમ્હાકં; તે પજહથ. તે વો પહીના હિતાય સુખાય ભવિસ્સન્તિ. સેય્યથાપિ, ભિક્ખવે, યં ઇમસ્મિં જેતવને…પે… એવમેવ ખો, ભિક્ખવે, રૂપા ન તુમ્હાકં; તે પજહથ. તે વો પહીના હિતાય સુખાય ભવિસ્સન્તી’’તિ. છટ્ઠં.