૧. વિવેકસુત્તં

૨૨૧. એવં મે સુતં – એકં સમયં અઞ્ઞતરો ભિક્ખુ કોસલેસુ વિહરતિ અઞ્ઞતરસ્મિં વનસણ્ડે. તેન ખો પન સમયેન સો ભિક્ખુ દિવાવિહારગતો પાપકે અકુસલે વિતક્કે વિતક્કેતિ ગેહનિસ્સિતે. અથ ખો યા તસ્મિં વનસણ્ડે અધિવત્થા દેવતા તસ્સ ભિક્ખુનો અનુકમ્પિકા અત્થકામા તં ભિક્ખું સંવેજેતુકામા યેન સો ભિક્ખુ તેનુપસઙ્કમિ; ઉપસઙ્કમિત્વા તં ભિક્ખું ગાથાહિ અજ્ઝભાસિ –

‘‘વિવેકકામોસિ વનં પવિટ્ઠો,

અથ તે મનો નિચ્છરતી બહિદ્ધા;

જનો જનસ્મિં વિનયસ્સુ છન્દં,

તતો સુખી હોહિસિ વીતરાગો.

‘‘અરતિં પજહાસિ સતો, ભવાસિ સતં તં સારયામસે;

પાતાલરજો હિ દુત્તરો, મા તં કામરજો અવાહરિ.

‘‘સકુણો યથા પંસુકુન્થિતો [પંસુકુણ્ઠિતો (ક.), પંસુકુણ્ડિતો (સી. સ્યા. કં. પી.)], વિધુનં પાતયતિ સિતં રજં;

એવં ભિક્ખુ પધાનવા સતિમા, વિધુનં પાતયતિ સિતં રજ’’ન્તિ.

અથ ખો સો ભિક્ખુ તાય દેવતાય સંવેજિતો સંવેગમાપાદીતિ.