૧૨. વઙ્ગીસસુત્તં

૨૨૦. એકં સમયં આયસ્મા વઙ્ગીસો સાવત્થિયં વિહરતિ જેતવને અનાથપિણ્ડિકસ્સ આરામે. તેન ખો પન સમયેન આયસ્મા વઙ્ગીસો અચિરઅરહત્તપ્પત્તો હુત્વા [હોતિ (સી. સ્યા. કં.)] વિમુત્તિસુખં પટિસંવેદી [વિમુત્તિસુખપટિસંવેદી (સી. પી.)] તાયં વેલાયં ઇમા ગાથાયો અભાસિ –

‘‘કાવેય્યમત્તા વિચરિમ્હ પુબ્બે, ગામા ગામં પુરા પુરં;

અથદ્દસામ સમ્બુદ્ધં, સદ્ધા નો ઉપપજ્જથ.

‘‘સો મે ધમ્મમદેસેસિ, ખન્ધાયતનધાતુયો [ખન્ધે આયતનાનિ ધાતુયો (સ્યા. કં. પી. ક.)];

તસ્સાહં ધમ્મં સુત્વાન, પબ્બજિં અનગારિયં.

‘‘બહુન્નં વત અત્થાય, બોધિં અજ્ઝગમા મુનિ;

ભિક્ખૂનં ભિક્ખુનીનઞ્ચ, યે નિયામગતદ્દસા.

‘‘સ્વાગતં વત મે આસિ, મમ બુદ્ધસ્સ સન્તિકે;

તિસ્સો વિજ્જા અનુપ્પત્તા, કતં બુદ્ધસ્સ સાસનં.

‘‘પુબ્બેનિવાસં જાનામિ, દિબ્બચક્ખું વિસોધિતં;

તેવિજ્જો ઇદ્ધિપત્તોમ્હિ, ચેતોપરિયાયકોવિદો’’તિ.

વઙ્ગીસસંયુત્તં સમત્તં.