૧૦. વજિરાસુત્તં

૧૭૧. સાવત્થિનિદાનં. અથ ખો વજિરા ભિક્ખુની પુબ્બણ્હસમયં નિવાસેત્વા પત્તચીવરમાદાય સાવત્થિં પિણ્ડાય પાવિસિ. સાવત્થિયં પિણ્ડાય ચરિત્વા પચ્છાભત્તં પિણ્ડપાતપટિક્કન્તા યેન અન્ધવનં તેનુપસઙ્કમિ દિવાવિહારાય. અન્ધવનં અજ્ઝોગાહેત્વા અઞ્ઞતરસ્મિં રુક્ખમૂલે દિવાવિહારં નિસીદિ. અથ ખો મારો પાપિમા વજિરાય ભિક્ખુનિયા ભયં છમ્ભિતત્તં લોમહંસં ઉપ્પાદેતુકામો સમાધિમ્હા ચાવેતુકામો યેન વજિરા ભિક્ખુની તેનુપસઙ્કમિ; ઉપસઙ્કમિત્વા વજિરં ભિક્ખુનિં ગાથાય અજ્ઝભાસિ –

‘‘કેનાયં પકતો સત્તો, કુવં સત્તસ્સ કારકો;

કુવં સત્તો સમુપ્પન્નો, કુવં સત્તો નિરુજ્ઝતી’’તિ.

અથ ખો વજિરાય ભિક્ખુનિયા એતદહોસિ – ‘‘કો નુ ખ્વાયં મનુસ્સો વા અમનુસ્સો વા ગાથં ભાસતી’’તિ? અથ ખો વજિરાય ભિક્ખુનિયા એતદહોસિ – ‘‘મારો ખો અયં પાપિમા મમ ભયં છમ્ભિતત્તં લોમહંસં ઉપ્પાદેતુકામો સમાધિમ્હા ચાવેતુકામો ગાથં ભાસતી’’તિ. અથ ખો વજિરા ભિક્ખુની ‘‘મારો અયં પાપિમા’’ ઇતિ વિદિત્વા, મારં પાપિમન્તં ગાથાહિ પચ્ચભાસિ –

‘‘કિં નુ સત્તોતિ પચ્ચેસિ, માર દિટ્ઠિગતં નુ તે;

સુદ્ધસઙ્ખારપુઞ્જોયં, નયિધ સત્તુપલબ્ભતિ.

‘‘યથા હિ અઙ્ગસમ્ભારા, હોતિ સદ્દો રથો ઇતિ;

એવં ખન્ધેસુ સન્તેસુ, હોતિ સત્તોતિ સમ્મુતિ [સમ્મતિ (સ્યા. કં.)].

‘‘દુક્ખમેવ હિ સમ્ભોતિ, દુક્ખં તિટ્ઠતિ વેતિ ચ;

નાઞ્ઞત્ર દુક્ખા સમ્ભોતિ, નાઞ્ઞં દુક્ખા નિરુજ્ઝતી’’તિ.

અથ ખો મારો પાપિમા ‘‘જાનાતિ મં વજિરા ભિક્ખુની’’તિ દુક્ખી દુમ્મનો તત્થેવન્તરધાયીતિ.

ભિક્ખુનીસંયુત્તં સમત્તં.