૭. સુપતિસુત્તં

૧૪૩. એકં સમયં ભગવા રાજગહે વિહરતિ વેળુવને કલન્દકનિવાપે. અથ ખો ભગવા બહુદેવરત્તિં અબ્ભોકાસે ચઙ્કમિત્વા રત્તિયા પચ્ચૂસસમયં પાદે પક્ખાલેત્વા વિહારં પવિસિત્વા દક્ખિણેન પસ્સેન સીહસેય્યં કપ્પેસિ પાદે પાદં અચ્ચાધાય સતો સમ્પજાનો ઉટ્ઠાનસઞ્ઞં મનસિ કરિત્વા. અથ ખો મારો પાપિમા યેન ભગવા તેનુપસઙ્કમિ; ઉપસઙ્કમિત્વા ભગવન્તં ગાથાય અજ્ઝભાસિ –

‘‘કિં સોપ્પસિ કિં નુ સોપ્પસિ,

કિમિદં સોપ્પસિ દુબ્ભગો [દુબ્ભતો (સ્યા. કં.), દુબ્ભયો (પી.)] વિય;

સુઞ્ઞમગારન્તિ સોપ્પસિ,

કિમિદં સોપ્પસિ સૂરિયે ઉગ્ગતે’’તિ.

‘‘યસ્સ જાલિની વિસત્તિકા,

તણ્હા નત્થિ કુહિઞ્ચિ નેતવે;

સબ્બૂપધિપરિક્ખયા બુદ્ધો,

સોપ્પતિ કિં તવેત્થ મારા’’તિ.

અથ ખો મારો પાપિમા…પે… તત્થેવન્તરધાયીતિ.