૩. સુભસુત્તં

૧૩૯. એવં મે સુતં – એકં સમયં ભગવા ઉરુવેલાયં વિહરતિ નજ્જા નેરઞ્જરાય તીરે અજપાલનિગ્રોધમૂલે પઠમાભિસમ્બુદ્ધો. તેન ખો પન સમયેન ભગવા રત્તન્ધકારતિમિસાયં અબ્ભોકાસે નિસિન્નો હોતિ, દેવો ચ એકમેકં ફુસાયતિ. અથ ખો મારો પાપિમા, ભગવતો ભયં છમ્ભિતત્તં લોમહંસં ઉપ્પાદેતુકામો, યેન ભગવા તેનુપસઙ્કમિ; ઉપસઙ્કમિત્વા ભગવતો અવિદૂરે ઉચ્ચાવચા વણ્ણનિભા ઉપદંસેતિ, સુભા ચેવ અસુભા ચ. અથ ખો ભગવા ‘‘મારો અયં પાપિમા’’ ઇતિ વિદિત્વા મારં પાપિમન્તં ગાથાહિ અજ્ઝભાસિ –

‘‘સંસરં દીઘમદ્ધાનં, વણ્ણં કત્વા સુભાસુભં;

અલં તે તેન પાપિમ, નિહતો ત્વમસિ અન્તક.

‘‘યે ચ કાયેન વાચાય, મનસા ચ સુસંવુતા;

ન તે મારવસાનુગા, ન તે મારસ્સ બદ્ધગૂ’’ [બદ્ધભૂ (ક.), પચ્ચગૂ (સી. સ્યા. કં. પી.)] તિ.

અથ ખો મારો…પે… તત્થેવન્તરધાયીતિ.