૧. તિણકટ્ઠસુત્તવણ્ણના

૧૨૪. અનમતગ્ગસંયુત્તસ્સ પઠમે અનમતગ્ગોતિ અનુ અમતગ્ગો, વસ્સસતં વસ્સસહસ્સં ઞાણેન અનુગન્ત્વાપિ અમતગ્ગો અવિદિતગ્ગો, નાસ્સ સક્કા ઇતો વા એત્તો વા અગ્ગં જાનિતું, અપરિચ્છિન્નપુબ્બાપરકોટિકોતિ અત્થો. સંસારોતિ ખન્ધાદીનં અવિચ્છિન્નપ્પવત્તા પટિપાટિ. પુબ્બા કોટિ ન પઞ્ઞાયતીતિ પુરિમમરિયાદા ન દિસ્સતિ. યદગ્ગેન ચસ્સ પુરિમા કોટિ ન પઞ્ઞાયતિ, પચ્છિમાપિ તદગ્ગેનેવ ન પઞ્ઞાયતિ, વેમજ્ઝેયેવ પન સત્તા સંસરન્તિ. પરિયાદાનં ગચ્છેય્યાતિ ઇદં ઉપમાય ખુદ્દકત્તા વુત્તં. બાહિરસમયસ્મિઞ્હિ અત્થો પરિત્તો હોતિ, ઉપમા મહતી. ‘‘હત્થી વિય અયં ગોણો, ગોણો વિય સૂકરો, સમુદ્દો વિય તળાક’’ન્તિ હિ વુત્તે ન તેસં તાદિસં પમાણં હોતિ. બુદ્ધસમયે પન ઉપમા પરિત્તા, અત્થો મહા. પાળિયઞ્હિ એકો જમ્બુદીપો ગહિતો, એવરૂપાનં પન જમ્બુદીપાનં સતેપિ સહસ્સેપિ સતસહસ્સેપિ તિણાદીનિ તેન ઉપક્કમેન પરિયાદાનં ગચ્છેય્યું, ન ત્વેવ પુરિસસ્સ માતુ માતરોતિ. દુક્ખં પચ્ચનુભૂતન્તિ તુમ્હેહિ દુક્ખં અનુભૂતં. તિબ્બન્તિ તસ્સેવ વેવચનં. બ્યસનન્તિ ઞાતિબ્યસનાદિઅનેકવિધં. કટસીતિ સુસાનં, પથવીયેવ વા. સા હિ પુનપ્પુનં મરન્તેહિ સરીરનિક્ખેપેન વડ્ઢિતા. અલમેવાતિ યુત્તમેવ. પઠમં.