૧૩૨. ટસ

ઇમિસ્સાયાત્યાદીસુ ‘‘સ્સં સ્સા સ્સાયે’’ત્યાદિના (૨-૫૨) ઇ, ‘‘તદાદેસા તે વિય હોન્તી’’તિ પરિભાસતો સાદ્યાદેસીનં ગહણાસ્સાયાદેસાદીનં ગહણસમ્ભવેપિ કિં સ્સાયાદિગ્ગહણે ન સુત્તગુરુકરણેને ત્યાસઙ્કિય‘સ્સાયાદિગ્ગહણ’મિચ્ચાદિ, વુત્તિ ગન્થો વુત્તોતિ દસ્સેતુમાહ-‘નનુ ચે’ત્યાદિ, ટસસ્માદિકં ‘ટસસ્માસ્મિન્નન્નાસ્વિમસ્સ ચા’તિ વત્તબ્બં, નમાદીનમ્પિ વિધિગ્ગહણાય [નાદીનમ્પવિગ્ગહાય (પોત્થકે)], તસ્સા

દેસિનો આદેસો તદાદેસો, તસ્સ, તસ્સ આદેસિનો ગહણં તગ્ગહણં, તેન.