૧૦. ભદ્દજિસુત્તં

૧૭૦. એકં સમયં આયસ્મા આનન્દો કોસમ્બિયં વિહરતિ ઘોસિતારામે. અથ ખો આયસ્મા ભદ્દજિ યેનાયસ્મા આનન્દો તેનુપસઙ્કમિ; ઉપસઙ્કમિત્વા આયસ્મતા આનન્દેન સદ્ધિં સમ્મોદિ. સમ્મોદનીયં કથં સારણીયં વીતિસારેત્વા એકમન્તં નિસીદિ. એકમન્તં નિસિન્નં ખો આયસ્મન્તં ભદ્દજિં આયસ્મા આનન્દો એતદવોચ – ‘‘કિં નુ ખો, આવુસો ભદ્દજિ, દસ્સનાનં અગ્ગં, કિં સવનાનં અગ્ગં, કિં સુખાનં અગ્ગં, કિં સઞ્ઞાનં અગ્ગં, કિં ભવાનં અગ્ગ’’ન્તિ?

‘‘અત્થાવુસો, બ્રહ્મા અભિભૂ અનભિભૂતો અઞ્ઞદત્થુદસો વસવત્તી, યો તં બ્રહ્માનં પસ્સતિ, ઇદં દસ્સનાનં અગ્ગં. અત્થાવુસો, આભસ્સરા નામ દેવા સુખેન અભિસન્ના પરિસન્ના. તે કદાચિ કરહચિ ઉદાનં ઉદાનેન્તિ – ‘અહો સુખં, અહો સુખ’ન્તિ! યો તં સદ્દં સુણાતિ, ઇદં સવનાનં અગ્ગં. અત્થાવુસો, સુભકિણ્હા નામ દેવા. તે સન્તંયેવ તુસિતા સુખં પટિવેદેન્તિ, ઇદં સુખાનં અગ્ગં. અત્થાવુસો, આકિઞ્ચઞ્ઞાયતનૂપગા દેવા, ઇદં સઞ્ઞાનં અગ્ગં. અત્થાવુસો, નેવસઞ્ઞાનાસઞ્ઞાયતનૂપગા દેવા, ઇદં ભવાનં અગ્ગ’’ન્તિ. ‘‘સમેતિ ખો ઇદં આયસ્મતો ભદ્દજિસ્સ, યદિદં બહુના જનેના’’તિ?

‘‘આયસ્મા ખો, આનન્દો, બહુસ્સુતો. પટિભાતુ આયસ્મન્તંયેવ આનન્દ’’ન્તિ. ‘‘તેનહાવુસો ભદ્દજિ, સુણાહિ, સાધુકં મનસિ કરોહિ; ભાસિસ્સામી’’તિ. ‘‘એવમાવુસો’’તિ ખો આયસ્મા ભદ્દજિ આયસ્મતો આનન્દસ્સ પચ્ચસ્સોસિ. આયસ્મા આનન્દો એતદવોચ –

‘‘યથા પસ્સતો ખો, આવુસો, અનન્તરા આસવાનં ખયો હોતિ, ઇદં દસ્સનાનં અગ્ગં. યથા સુણતો અનન્તરા આસવાનં ખયો હોતિ, ઇદં સવનાનં અગ્ગં. યથા સુખિતસ્સ અનન્તરા આસવાનં ખયો હોતિ, ઇદં સુખાનં અગ્ગં. યથા સઞ્ઞિસ્સ અનન્તરા આસવાનં ખયો હોતિ, ઇદં સઞ્ઞાનં અગ્ગં. યથા ભૂતસ્સ અનન્તરા આસવાનં ખયો હોતિ, ઇદં ભવાનં અગ્ગ’’ન્તિ. દસમં.

આઘાતવગ્ગો દુતિયો.