૯. કોસલસુત્તં

૪૯. એકં સમયં ભગવા સાવત્થિયં વિહરતિ જેતવને અનાથપિણ્ડિકસ્સ આરામે. અથ ખો રાજા પસેનદિ કોસલો યેન ભગવા તેનુપસઙ્કમિ; ઉપસઙ્કમિત્વા ભગવન્તં અભિવાદેત્વા એકમન્તં નિસીદિ.

(તેન ખો પન સમયેન મલ્લિકા દેવી કાલઙ્કતા હોતિ.) [( ) નત્થિ (સી.)] અથ ખો અઞ્ઞતરો પુરિસો યેન રાજા પસેનદિ કોસલો તેનુપસઙ્કમિ; ઉપસઙ્કમિત્વા રઞ્ઞો પસેનદિસ્સ કોસલસ્સ ઉપકણ્ણકે આરોચેતિ – ‘‘મલ્લિકા દેવી, દેવ [દેવ દેવી (સ્યા. કં. પી.)], કાલઙ્કતા’’તિ. એવં વુત્તે રાજા પસેનદિ કોસલો દુક્ખી દુમ્મનો પત્તક્ખન્ધો અધોમુખો પજ્ઝાયન્તો અપ્પટિભાનો નિસીદિ.

અથ ખો ભગવા રાજાનં પસેનદિં કોસલં દુક્ખિં દુમ્મનં પત્તક્ખન્ધં અધોમુખં પજ્ઝાયન્તં અપ્પટિભાનં વિદિત્વા રાજાનં પસેનદિં કોસલં એતદવોચ – ‘‘પઞ્ચિમાનિ, મહારાજ, અલબ્ભનીયાનિ ઠાનાનિ સમણેન વા બ્રાહ્મણેન વા દેવેન વા મારેન વા બ્રહ્મુના વા કેનચિ વા લોકસ્મિં. કતમાનિ પઞ્ચ? ‘જરાધમ્મં મા જીરી’તિ અલબ્ભનીયં ઠાનં…પે… ન સોચનાય પરિદેવનાય…પે… કમ્મં દળ્હં કિન્તિ કરોમિ દાની’’તિ. નવમં.