९१. सङ्घुपोसथादिप्पभेदं

१६८. तेन खो पन समयेन अञ्ञतरस्मिं आवासे तदहुपोसथे चत्तारो भिक्खू विहरन्ति. अथ खो तेसं भिक्खूनं एतदहोसि – ‘‘भगवता पञ्ञत्तं ‘उपोसथो कातब्बो’ति, मयञ्चम्हा चत्तारो जना, कथं नु खो अम्हेहि उपोसथो कातब्बो’’ति? भगवतो एतमत्थं आरोचेसुं. अनुजानामि, भिक्खवे, चतुन्नं पातिमोक्खं उद्दिसितुन्ति.

तेन खो पन समयेन अञ्ञतरस्मिं आवासे तदहुपोसथे तयो भिक्खू विहरन्ति. अथ खो तेसं भिक्खूनं एतदहोसि – ‘‘भगवता अनुञ्ञातं चतुन्नं पातिमोक्खं उद्दिसितुं, मयञ्चम्हा तयो जना, कथं नु खो अम्हेहि उपोसथो कातब्बो’’ति? भगवतो एतमत्थं आरोचेसुं. अनुजानामि, भिक्खवे, तिण्णं पारिसुद्धिउपोसथं कातुं. एवञ्च पन, भिक्खवे, कातब्बो. ब्यत्तेन भिक्खुना पटिबलेन ते भिक्खू ञापेतब्बा –

‘‘सुणन्तु मे आयस्मन्ता. अज्जुपोसथो पन्नरसो. यदायस्मन्तानं पत्तकल्लं, मयं अञ्ञमञ्ञं पारिसुद्धिउपोसथं करेय्यामा’’ति.

थेरेन भिक्खुना एकंसं उत्तरासङ्गं करित्वा उक्कुटिकं निसीदित्वा अञ्जलिं पग्गहेत्वा ते भिक्खू एवमस्सु वचनीया – ‘‘परिसुद्धो अहं, आवुसो; परिसुद्धोति मं धारेथ. परिसुद्धो अहं, आवुसो; परिसुद्धोति मं धारेथ. परिसुद्धो अहं, आवुसो; परिसुद्धोति मं धारेथा’’ति.

नवकेन भिक्खुना एकंसं उत्तरासङ्गं करित्वा उक्कुटिकं निसीदित्वा अञ्जलिं पग्गहेत्वा ते भिक्खू एवमस्सु वचनीया – ‘‘परिसुद्धो अहं, भन्ते; परिसुद्धोति मं धारेथ. परिसुद्धो अहं, भन्ते; परिसुद्धोति मं धारेथ. परिसुद्धो अहं, भन्ते; परिसुद्धोति मं धारेथा’’ति.

तेन खो पन समयेन अञ्ञतरस्मिं आवासे तदहुपोसथे द्वे भिक्खू विहरन्ति. अथ खो तेसं भिक्खूनं एतदहोसि – ‘‘भगवता अनुञ्ञातं चतुन्नं पातिमोक्खं उद्दिसितुं, तिण्णन्नं पारिसुद्धिउपोसथं कातुं. मयञ्चम्हा द्वे जना. कथं नु खो अम्हेहि उपोसथो कातब्बो’’ति? भगवतो एतमत्थं आरोचेसुं. अनुजानामि, भिक्खवे, द्विन्नं पारिसुद्धिउपोसथं कातुं. एवञ्च पन, भिक्खवे, कातब्बो. थेरेन भिक्खुना एकंसं उत्तरासङ्गं करित्वा उक्कुटिकं निसीदित्वा अञ्जलिं पग्गहेत्वा नवो भिक्खु एवमस्स वचनीयो – ‘‘परिसुद्धो अहं, आवुसो; परिसुद्धोति मं धारेहि. परिसुद्धो अहं, आवुसो; परिसुद्धोति मं धारेहि. परिसुद्धो अहं, आवुसो; परिसुद्धोति मं धारेही’’ति.

नवकेन भिक्खुना एकंसं उत्तरासङ्गं करित्वा उक्कुटिकं निसीदित्वा अञ्जलिं पग्गहेत्वा थेरो भिक्खु एवमस्स वचनीयो – ‘‘परिसुद्धो अहं, भन्ते; परिसुद्धोति मं धारेथ. परिसुद्धो अहं, भन्ते; परिसुद्धोति मं धारेथ. परिसुद्धो अहं, भन्ते; परिसुद्धोति मं धारेथा’’ति.

तेन खो पन समयेन अञ्ञतरस्मिं आवासे तदहुपोसथे एको भिक्खु विहरति. अथ खो तस्स भिक्खुनो एतदहोसि – ‘‘भगवता अनुञ्ञातं चतुन्नं पातिमोक्खं उद्दिसितुं, तिण्णन्नं पारिसुद्धिउपोसथं कातुं, द्विन्नं पारिसुद्धिउपोसथं कातुं. अहञ्चम्हि एकको. कथं नु खो मया उपोसथो कातब्बो’’ति? भगवतो एतमत्थं आरोचेसुं. इध पन, भिक्खवे, अञ्ञतरस्मिं आवासे तदहुपोसथे एको भिक्खु विहरति. तेन, भिक्खवे, भिक्खुना यत्थ भिक्खू पटिक्कमन्ति उपट्ठानसालाय वा, मण्डपे वा, रुक्खमूले वा, सो देसो सम्मज्जित्वा पानीयं परिभोजनीयं उपट्ठापेत्वा आसनं पञ्ञपेत्वा पदीपं कत्वा निसीदितब्बं. सचे अञ्ञे भिक्खू आगच्छन्ति, तेहि सद्धिं उपोसथो कातब्बो. नो चे आगच्छन्ति, अज्ज मे उपोसथोति अधिट्ठातब्बो. नो चे अधिट्ठहेय्य, आपत्ति दुक्कटस्स.

तत्र, भिक्खवे, यत्थ चत्तारो भिक्खू विहरन्ति, न एकस्स पारिसुद्धिं आहरित्वा तीहि पातिमोक्खं उद्दिसितब्बं. उद्दिसेय्युं चे, आपत्ति दुक्कटस्स. तत्र, भिक्खवे, यत्थ तयो भिक्खू विहरन्ति, न एकस्स पारिसुद्धिं आहरित्वा द्वीहि पारिसुद्धिउपोसथो कातब्बो. करेय्युं चे, आपत्ति दुक्कटस्स. तत्र, भिक्खवे, यत्थ द्वे भिक्खू विहरन्ति, न एकस्स पारिसुद्धिं आहरित्वा एकेन अधिट्ठातब्बो. अधिट्ठहेय्य चे, आपत्ति दुक्कटस्साति.