९२. आपत्तिपटिकम्मविधि

१६९. तेन खो पन समयेन अञ्ञतरो भिक्खु तदहुपोसथे आपत्तिं आपन्नो होति. अथ खो तस्स भिक्खुनो एतदहोसि – ‘‘भगवता पञ्ञत्तं ‘न सापत्तिकेन उपोसथो कातब्बो’ति. अहञ्चम्हि आपत्तिं आपन्नो. कथं नु खो मया पटिपज्जितब्ब’’न्ति? भगवतो एतमत्थं आरोचेसुं. इध पन, भिक्खवे, भिक्खु तदहुपोसथे आपत्तिं आपन्नो होति. तेन, भिक्खवे, भिक्खुना एकं भिक्खुं उपसङ्कमित्वा एकंसं उत्तरासङ्गं करित्वा उक्कुटिकं निसीदित्वा अञ्जलिं पग्गहेत्वा एवमस्स वचनीयो – ‘‘अहं, आवुसो, इत्थन्नामं आपत्तिं आपन्नो, तं पटिदेसेमी’’ति. तेन वत्तब्बो – ‘‘पस्ससी’’ति. ‘‘आम पस्सामी’’ति. ‘‘आयतिं संवरेय्यासी’’ति.

इध पन, भिक्खवे, भिक्खु तदहुपोसथे आपत्तिया वेमतिको होति. तेन, भिक्खवे, भिक्खुना एकं भिक्खुं उपसङ्कमित्वा एकंसं उत्तरासङ्गं करित्वा उक्कुटिकं निसीदित्वा अञ्जलिं पग्गहेत्वा एवमस्स वचनीयो – ‘‘अहं, आवुसो, इत्थन्नामाय आपत्तिया वेमतिको; यदा निब्बेमतिको भविस्सामि, तदा तं आपत्तिं पटिकरिस्सामी’’ति वत्वा उपोसथो कातब्बो, पातिमोक्खं सोतब्बं, न त्वेव तप्पच्चया उपोसथस्स अन्तरायो कातब्बोति.

तेन खो पन समयेन छब्बग्गिया भिक्खू सभागं आपत्तिं देसेन्ति. भगवतो एतमत्थं आरोचेसुं. न, भिक्खवे, सभागा आपत्ति देसेतब्बा. यो देसेय्य, आपत्ति दुक्कटस्साति.

तेन खो पन समयेन छब्बग्गिया भिक्खू सभागं आपत्तिं पटिग्गण्हन्ति. भगवतो एतमत्थं आरोचेसुं. न, भिक्खवे, सभागा आपत्ति पटिग्गहेतब्बा. यो पटिग्गण्हेय्य, आपत्ति दुक्कटस्साति.