८२. अधम्मकम्मपटिक्कोसनादि

१५४. तेन खो पन समयेन छब्बग्गिया भिक्खू सङ्घमज्झे अधम्मकम्मं करोन्ति. भगवतो एतमत्थं आरोचेसुं. न, भिक्खवे, अधम्मकम्मं कातब्बं. यो करेय्य, आपत्ति दुक्कटस्साति. करोन्तियेव अधम्मकम्मं. भगवतो एतमत्थं आरोचेसुं. अनुजानामि, भिक्खवे, अधम्मकम्मे कयिरमाने पटिक्कोसितुन्ति.

तेन खो पन समयेन पेसला भिक्खू छब्बग्गियेहि भिक्खूहि अधम्मकम्मे कयिरमाने पटिक्कोसन्ति. छब्बग्गिया भिक्खू लभन्ति आघातं, लभन्ति अप्पच्चयं, वधेन तज्जेन्ति. भगवतो एतमत्थं आरोचेसुं. अनुजानामि, भिक्खवे, दिट्ठिम्पि आविकातुन्ति. तेसंयेव सन्तिके दिट्ठिं आविकरोन्ति. छब्बग्गिया भिक्खू लभन्ति आघातं, लभन्ति अप्पच्चयं, वधेन तज्जेन्ति. भगवतो एतमत्थं आरोचेसुं. अनुजानामि, भिक्खवे, चतूहि पञ्चहि पटिक्कोसितुं, द्वीहि तीहि दिट्ठिं आविकातुं, एकेन अधिट्ठातुं – ‘न मेतं खमती’ति.

तेन खो पन समयेन छब्बग्गिया भिक्खू सङ्घमज्झे पातिमोक्खं उद्दिसमाना सञ्चिच्च न सावेन्ति. भगवतो एतमत्थं आरोचेसुं. न, भिक्खवे, पातिमोक्खुद्देसकेन सञ्चिच्च न सावेतब्बं. यो न सावेय्य, आपत्ति दुक्कटस्साति.

तेन खो पन समयेन आयस्मा उदायी सङ्घस्स पातिमोक्खुद्देसको होति काकस्सरको. अथ खो आयस्मतो उदायिस्स एतदहोसि – ‘‘भगवता पञ्ञत्तं ‘पातिमोक्खुद्देसकेन सावेतब्ब’न्ति, अहञ्चम्हि काकस्सरको, कथं नु खो मया पटिपज्जितब्ब’’न्ति? भगवतो एतमत्थं आरोचेसुं. अनुजानामि, भिक्खवे, पातिमोक्खुद्देसकेन वायमितुं – ‘कथं सावेय्य’न्ति. वायमन्तस्स अनापत्तीति.

तेन खो पन समयेन देवदत्तो सगहट्ठाय परिसाय पातिमोक्खं उद्दिसति. भगवतो एतमत्थं आरोचेसुं. न, भिक्खवे, सगहट्ठाय परिसाय पातिमोक्खं उद्दिसितब्बं. यो उद्दिसेय्य, आपत्ति दुक्कटस्साति.

तेन खो पन समयेन छब्बग्गिया भिक्खू सङ्घमज्झे अनज्झिट्ठा पातिमोक्खं उद्दिसन्ति. भगवतो एतमत्थं आरोचेसुं. न, भिक्खवे, सङ्घमज्झे अनज्झिट्ठेन पातिमोक्खं उद्दिसितब्बं. यो उद्दिसेय्य, आपत्ति दुक्कटस्स. अनुजानामि, भिक्खवे, थेराधिकं [थेराधेय्यं (अट्ठकथायं पाठन्तरं)] पातिमोक्खन्ति.

अञ्ञतित्थियभाणवारो निट्ठितो पठमो [एकादसमो (क.)].