८०. विनयविस्सज्जनकथा

१५२. तेन खो पन समयेन छब्बग्गिया भिक्खू सङ्घमज्झे असम्मता विनयं विस्सज्जेन्ति [विस्सज्जन्ति (क.)]. भगवतो एतमत्थं आरोचेसुं. न, भिक्खवे, सङ्घमज्झे असम्मतेन विनयो विस्सज्जेतब्बो. यो विस्सज्जेय्य, आपत्ति दुक्कटस्स. अनुजानामि, भिक्खवे, सङ्घमज्झे सम्मतेन विनयं विस्सज्जेतुं. एवञ्च पन, भिक्खवे, सम्मन्नितब्बं. अत्तना वा [अत्तनाव (स्या.)] अत्तानं सम्मन्नितब्बं, परेन वा परो सम्मन्नितब्बो. कथञ्च अत्तनाव अत्तानं सम्मन्नितब्बं? ब्यत्तेन भिक्खुना पटिबलेन सङ्घो ञापेतब्बो –

‘‘सुणातु मे, भन्ते, सङ्घो. यदि सङ्घस्स पत्तकल्लं, अहं इत्थन्नामेन विनयं पुट्ठो विस्सज्जेय्य’’न्ति. एवं अत्तनाव अत्तानं सम्मन्नितब्बं.

कथञ्च परेन परो सम्मन्नितब्बो? ब्यत्तेन भिक्खुना पटिबलेन सङ्घो ञापेतब्बो –

‘‘सुणातु मे, भन्ते, सङ्घो. यदि सङ्घस्स पत्तकल्लं, इत्थन्नामो इत्थन्नामेन विनयं पुट्ठो विस्सज्जेय्या’’ति. एवं परेन परो सम्मन्नितब्बोति.

तेन खो पन समयेन पेसला भिक्खू सङ्घमज्झे सम्मता विनयं विस्सज्जेन्ति. छब्बग्गिया भिक्खू लभन्ति आघातं, लभन्ति अप्पच्चयं, वधेन तज्जेन्ति. भगवतो एतमत्थं आरोचेसुं. अनुजानामि, भिक्खवे, सङ्घमज्झे सम्मतेनपि परिसं ओलोकेत्वा पुग्गलं तुलयित्वा विनयं विस्सज्जेतुन्ति.