५. परिभोगमयपुञ्ञकथावण्णना
४८५. तस्सा लद्धियाति पञ्चन्नं विञ्ञाणानं समोधानं होतीति लद्धिया. एतेसन्ति वत्तमानचित्तपरिभोगमयपुञ्ञानं.
४८६. अयं वादो हीयति परिभोगस्सेव अभावतो. चागचेतनाय एव पुञ्ञभावो, न चित्तविप्पयुत्तस्स. एवन्ति इमिना पकारेन, अपरिभुत्ते देय्यधम्मे पुञ्ञभावेनाति अत्थो. अपरिभुत्ते देय्यधम्मे पुञ्ञभावतो एव हि पुथुज्जनकाले दिन्नं अरहा हुत्वा परिभुञ्जन्ते तम्पि पुथुज्जने दानमेवाति निच्छितं. परवादीपटिक्खेपमुखेन सकवादं पतिट्ठापेति पठमो अत्थविकप्पो, दुतियो पन उजुकमेव सकवादं पतिट्ठापेतीति अयमेतेसं विसेसो.
परिभोगमयपुञ्ञकथावण्णना निट्ठिता.