खिपितकथा
४८. खिपितकथायं खिपीयित्थाति खिपितो. खिपि अब्यत्तसद्देति धातु. भावेनभावलक्खणत्ता तस्मिं खिपितेति विभत्यन्तं. ‘‘यस्मिं किस्मिञ्चि पुग्गले’’ति लक्खणवन्तकत्ता अज्झाहरितब्बो. जीवाति जीव पाणधारणेति धातु, विभत्तिलोपो. यस्मिं किस्मिञ्चि पुग्गले खिपिते भिक्खुना ‘‘जीवा’’ति वचनं न वत्तब्बं, भिक्खुस्मिं खिपिते गिहिना ‘‘जीवथ भन्ते’’ति वुच्चमाने सति ‘‘चिरं जीवा’’ति भिक्खुना वत्तुं वट्टतीति योजना. ‘‘वुच्चमाने’’ति एत्थ पन लक्खणस्स कम्मवाचकत्ता तेन समानाधिकरणं कम्मभूतं ‘‘भिक्खुस्मि’’न्ति लक्खणवन्तकम्मं अज्झाहरितब्बं यथा किं ‘‘गोसु दुय्हमानासु पुरिसो आगतो’’ति. अपरे पन आचरिया ईदिसेसु ठानेसु ‘‘सन्तेसू’’ति पदं अज्झाहरित्वा इदमेव लक्खणपदं, ‘‘गोसु दुय्हमानासू’’ति पदद्वयं पन ‘‘सन्तेसू’’ति एत्थ पकतिविकतिवसेन कत्ता एवाति वदन्ति, वीमंसित्वा गहेतब्बं.