३. द्वेभागसिक्खापदवण्णना

५५२. ‘‘धारयित्वा द्वे तुला आदातब्बा’’ति वचनतो यथा तुलाधारणाय काळका अधिका न होन्ति, तथा काळकानं द्वे भावा गहेतब्बा उक्कट्ठपरिच्छेदेन. कथं पञ्ञायतीति? सुद्धकाळकपटिसेधननिदानेन. ततियं ओदातानं चतुत्थं गोचरियानन्ति हेट्ठिमपरिच्छेदो. मातिकाट्ठकथायं पन ‘‘एकस्सपि काळकलोमस्स अतिरेकभावे निस्सग्गिय’’न्ति (कङ्खा. अट्ठ. द्वेभागसिक्खापदवण्णना) वुत्तं, तं तुलाधारणाय किञ्चापि न समेति, अचित्तकत्ता पन सिक्खापदस्स पुब्बे तुलाय धारयित्वा ठपितेसु एकम्पि लोमं तत्थ पतेय्य निस्सग्गियन्ति अधिप्पायोति नो तक्को. अञ्ञथा द्वे तुला नादातब्बा, ऊनकतरा आदातब्बा सियुं. न हि लोमं गणेत्वा तुलाधारणा करीयति. अथ गणेत्वाव कातब्बं. किं तुलाधारणाय पयोजनन्ति केचि. ‘‘गोचरियओदातेसु एकमेव दिगुणं कत्वा गहेतुं वट्टती’’ति वदन्ति, अट्ठकथायं अविचारितत्ता वीमंसितब्बं.

द्वेभागसिक्खापदवण्णना निट्ठिता.