९-१०. पठमविभङ्गसुत्तादिवण्णना
४७९-४८०. नेपक्कं वुच्चति पञ्ञाति आह – ‘‘पञ्ञायेतं नाम’’न्ति. निपायति संकिलेसधम्मे विसोसेति निक्खामेतीति निपको, थिरतिक्खसतिपुग्गलो, तस्स भावो नेपक्कन्ति सतियापि नेपक्कभावो युज्जतेव. एवञ्हि ‘‘सतिनेपक्केना’’ति इदं वचनं समत्थितं होति, सतिया च नेपक्केनाति एवं वुच्चमानेन सतिनिद्देसो नाम कतो होतियेव. असुकं नाम सुत्तं वा कम्मट्ठानं वा मे भासितन्ति. वोस्सज्जीयति सङ्खारगतं एतस्मिं अधिगतेति वोस्सग्गो, निब्बानं. तं आरम्मणं करित्वाति आह – ‘‘निब्बानारम्मणं कत्वा’’ति. गच्छन्तियाति सङ्खारानं उदयञ्च वयञ्च उदयब्बयं गच्छन्तिया बुज्झन्तिया. तेनाह ‘‘उदयब्बयपरिग्गाहिकाया’’ति. सद्धासतिपञ्ञिन्द्रियानि पुब्बभागानि ‘‘इतिपि सो भगवा अरहं, चिरकतम्पि चिरभासितम्पि सरिता अनुस्सरिता, उदयत्थगामिनिया पञ्ञाया’’ति च वुत्तत्ता. ‘‘आरद्धवीरियो विहरति, सो अनुप्पन्नान’’न्तिआदिना च वुत्तत्ता वीरियिन्द्रियं मिस्सकं. ‘‘वोस्सग्गारम्मणं करित्वा’’ति वुत्तत्ता समाधिन्द्रियं निब्बत्तितलोकुत्तरमेव. अयमेवाति य्वायं नवमे वुत्तो. अयमेव पुब्बभागमिस्सकलोकुत्तरत्तधम्मपरिच्छेदो.
सुद्धिकवग्गवण्णना निट्ठिता.