१०. उदायिसुत्तवण्णना
२११. बहुकतं वुच्चति बहुकारो बहुमानो, नत्थि एतस्स बहुकतन्ति अबहुकतो, अकतबहुमानो. धम्मो उप्पज्जमानो उक्कुज्जन्तो विय निरुज्झमानो अवकुज्जन्तो विय होतीति वुत्तं ‘‘उक्कुज्जं वुच्चति उदयो, अवकुज्जं वयो’’ति. परिवत्तेन्तोति अनिच्चातिपि दुक्खातिपि अनत्तातिपि. ‘‘एसो हि ते उदायि मग्गो पटिलद्धो, यो ते…पे… तथत्ताय उपनेस्सती’’ति परियोसाने भगवतो वचनञ्चेत्थ साधकं दट्ठब्बं. तेन तेनाकारेन विहरन्तन्ति येन सम्मसनाकारेन विपस्सनाविहारेन विहरन्तं. तथाभावायाति खीणासवभावपच्चवेक्खणाय. तेनाह – ‘‘खीणा जातीति…पे… तं दस्सेन्तो एवमाहा’’ति.
उदायिवग्गवण्णना निट्ठिता.