३. पठमरूपारामसुत्तवण्णना
१३६. सम्मुदिता सम्मोदप्पत्ता, पमोदिता सञ्जातपमोदा. दुक्खाति दुक्खवन्तो सञ्जातदुक्खा. तेनाह ‘‘दुक्खिता’’ति. सुखं एतस्स अत्थीति सुखो, सुखी. तेनाह ‘‘सुखितो’’ति. यत्तका रूपादयो धम्मा लोके अत्थीति वुच्चति. पस्सन्तानन्ति सच्चपटिवेधेन सम्मदेव पस्सन्तानं. ‘‘पच्चनीकं होती’’ति वत्वा तं पच्चनीकभावं दस्सेतुं ‘‘लोको ही’’तिआदि वुत्तं. असुभाति ‘‘आहू’’तिपदं आनेत्वा सम्बन्धो. सब्बमेतन्ति ‘‘सुखं दिट्ठमरियेभि…पे… तदरिया सुखतो विदू’’ति च वुत्तं. सब्बमेतं निब्बानमेव सन्धाय वुत्तं. निब्बानमेव हि एकन्ततो सुखं नाम.
पञ्चनवुतिपासण्डिनो तेसञ्च पासण्डिभावो पपञ्चसूदनिट्ठकथायं पकासितो एव. किलेसनीवरणेन निवुतानन्ति किलेसखन्धा किलेसनीवरणं, तेन निवारितानं. निब्बानदस्सनं नाम अरियमग्गो, तेन तस्स पटिविज्झनञ्च काळमेघअवच्छादितं विय चन्दमण्डलं.
परिच्छिन्दित्वाति असुभभावपरिच्छिन्दनेन सम्माविञ्ञाणदस्सनेन च परिच्छिन्दित्वा. मग्गधम्मस्साति अरियमग्गधम्मस्स.
अनुपन्नेहीति अनु अनु अविहाय पटिपन्नेहि. को नु अञ्ञो जानितुं अरहति, अञ्ञो न जानातीति दस्सेति.
पठमरूपारामसुत्तवण्णना निट्ठिता.