८. छन्नसुत्तवण्णना

९०. मक्खीति गुणमक्खनलक्खणेन मक्खेन समन्नागतो. पळासीति युगग्गाहलक्खणेन पळासेन समन्नागतो. एतं अवोचाति ‘‘ओवदन्तु मं…पे… पस्सेय्य’’न्ति एतं अवोच.

थेरन्ति छन्नत्थेरं. अत्तनो दुग्गहणेन कञ्चि उपारम्भम्पि करेय्य. तेन वुत्तं ‘‘एवं किर नेसं अहोसी’’तिआदि. निद्दोसमेवस्स कत्वाति आदितो अनुरूपत्तमेव कत्वा सद्धम्मं कथेस्सामाति.

परितस्सना उपादानन्ति भयपरितस्सना दिट्ठुपादानं. अनत्तनि सति अनत्तकतानि कम्मानि कमत्तानं फुसिस्सन्तीति भयपरितस्सना चेव दिट्ठुपादानञ्च उप्पज्जति. पटिनिवत्ततीति यथारद्धविपस्सनातो पटिनिवत्तति, नासक्खीति अत्थो. कस्मा पनेतस्स विपस्सनमनुयुञ्जन्तस्स एवं अहोसीति तत्थ कारणं वदति ‘‘अयं किरा’’तिआदिना. एवन्ति ‘‘को नु खो मे अत्ता’’ति एवं न होति. तावतिका विस्सत्थीति ‘‘मय्हं धम्मं देसेतू’’ति वुत्तविस्सासो अत्थीति अत्थो. इदं कच्चानसत्थं अद्दसाति योजना. ‘‘द्वयनिस्सितो, कच्चान, लोको’’तिआदि दिट्ठिविनिवेठना. ‘‘एते ते, कच्चान, उभो अन्ते अनुपगम्मा’’तिआदि बुद्धबलदीपना.

छन्नसुत्तवण्णना निट्ठिता.