१. अत्तदीपसुत्तवण्णना

४३. द्वीहि भागेहि आपो एत्थ गताति दीपो, दीपो वियाति दीपो ओघेहि अनज्झोत्थरनीयताय. यो परो न होति, सो अत्ता, इध पन धम्मो अधिप्पेतो. अत्ता दीपो एतेसन्ति अत्तदीपा. पटिसरणत्थो दीपट्ठोति आह – ‘‘अत्तसरणाति इदं तस्सेव वेवचन’’न्ति. लोकियलोकुत्तरो धम्मो अत्ता नाम एकन्तनाथभावतो. पठमेन पदेन वुत्तो एव अत्थो दुतियपदेन वुच्चतीति वुत्तं ‘‘तेनेवाहा’’तिआदि. यवति एतस्मा फलं पसवतीति योनि, कारणं. किं पभुति उप्पत्तिट्ठानं एतेसन्ति किं पभुतिका. पहानदस्सनत्थं आरद्धं. तेनेवाह ‘‘पुब्बे चेव…पे… ते पहीयन्ती’’ति. न परितस्सति तण्हापरित्तासस्स अभावतो. विपस्सनङ्गेनाति विपस्सनासङ्खातेन कारणेन.

अत्तदीपसुत्तवण्णना निट्ठिता.