१०. अनिच्चसञ्ञासुत्तवण्णना

१०२. भावेन्तस्साति विपस्सनाय मग्गं भावेन्तस्स उप्पन्नसञ्ञा. तेनाह – ‘‘सब्बं कामरागं परियादियती’’तिआदि. सन्तानेत्वाति कसनट्ठानं सब्बसो वितनेत्वा पत्थरित्वा. किलेसाति उपक्किलेसप्पभेदा किलेसा. अनिच्चसञ्ञाञाणेनाति अनिच्चसञ्ञासहगतेन ञाणेन.

लायनन्ति लायनं विय नयनं विय निच्छोटनं विय च अनिच्चसञ्ञाञाणं. इमिना अत्थेनाति इमिना यथावुत्तेन पाळिया अत्थेन, उपमा संसन्देतब्बाति एत्थ पब्बजलायको विय योगावचरो. लायनादिना तस्स तत्थ कतकिच्चताय परितुट्ठि विय इमस्स किलेसे सब्बसो छिन्दित्वा फलसमापत्तिसुखेन कालस्स वीतिनामना.

कूटं गच्छन्तीति पारिमन्तेन कूटं गच्छन्ति. कूटं पविसनभावेनाति कूटच्छिद्दं अग्गेन पविसनवसेन. समोसरित्वाति छिद्दे अनुपविसनवसेन च आहच्च अवट्ठानेन च समोसरित्वा ठिता. कूटं विय अनिच्चसञ्ञा अनिच्चानुपस्सनावसेन अवट्ठानस्स मूलभावतो. गोपानसियो विय चतुभूमककुसला धम्मा अनिच्चसञ्ञामूलकत्ता. कूटं अग्गं सब्बगोपानसीनं तथाअधिट्ठानस्स पधानकारणत्ता. अनिच्चसञ्ञा अग्गाति एत्थापि एसेव नयो. अनिच्चसञ्ञा लोकियाति इदं अनिच्चसञ्ञानुपस्सनं सन्धाय वुत्तं. अनिच्चानुपस्सनामुखेन अधिगतअरियमग्गे उप्पन्नसञ्ञा अनिच्चसञ्ञाति वत्तब्बतं लभतीति ‘‘अनिच्चसञ्ञा, भिक्खवे, भाविता बहुलीकता सब्बं कामरागं परियादियती’’तिआदि वुत्तं. तथा हि धम्मसङ्गहे (ध. स. ३५७, ३६०) ‘‘यस्मिं समये लोकुत्तरं सञ्ञं भावेती’’तिआदिना सञ्ञापि उद्धटा. सब्बासु उपमासूति मूलसन्तानउपमादीसु पञ्चसु उपमासु. पुरिमाहीति कस्सकपब्बजलायनअम्बपिण्डिउपमाहि अनिच्चसञ्ञाय किच्चं वुत्तं मूलसन्तानकपदालनपब्बजलायनवण्टच्छेदनपदेसेन अनिच्चसञ्ञाय पटिपक्खपच्छेदनस्स दस्सितत्ता. पच्छिमाहि बलं दस्सितं पटिपक्खातिभावस्स जोतितत्ता.

अनिच्चसञ्ञासुत्तवण्णना निट्ठिता.

पुप्फवग्गवण्णना निट्ठिता.

मज्झिमपण्णासको समत्तो.