१०. दुतियअपुत्तकसुत्तवण्णना
१३१. पिण्डपातेनाति सहयोगे करणवचनं. पटिपादनं तेन सह योजनन्ति आह ‘‘पिण्डपातेन सद्धिं संयोजेसि, पिण्डपातं अदासीति अत्थो’’ति. ‘‘पणीतभोजनं भुञ्जित्वा’’ति वुत्तं, पाळियं पन ‘‘कणाजकं भुञ्जति बिलङ्गदुतिय’’न्ति. तं तं पवत्तितं येभुय्यवसेन वुत्तन्ति दट्ठब्बं. इदानि ‘‘इमस्स सेट्ठिस्स कस्सचि समणस्स वा ब्राह्मणस्स वा देथा’’ति वचनं न सुतपुब्बं, यस्मा पच्चेकबुद्धा नाम अत्तनो गुणानुभावेहि लोके पाकटा सञ्जाता एव होन्ति, तस्मा सेट्ठिभरियाय ‘‘न यस्स वा तस्स वा’’तिआदि चिन्तितं. तथा हि तेसं देन्तापि सक्कच्चं येभुय्येन पणीतमेव देन्ति. नासापुटं पहरि अत्तनो आनुभावेन. सो लुद्धताय ‘‘बहु वत धञ्ञं ममस्सा’’ति चित्तं संयमेतुं सन्धारेतुं असक्कोन्तो.
विप्पटिसारुप्पन्नाकारं दस्सेतुं ‘‘वरमेत’’न्तिआदि वुत्तं. ‘‘इमस्स समणस्स पिण्डपातं देही’’ति वदतो न एकाय एव जवनवीथिया वसेन अत्थसिद्धि. अथ खो तत्थ आदितो पवत्तजवनवारोपि अत्थि मज्झे पवत्तजवनवारोपि, तं सन्धायाह ‘‘पुब्बपच्छिमचेतनावसेना’’ति. एका चेतना द्वे पटिसन्धियो न देतीति एत्थ साकेतपञ्हवसेन निच्छयो वेदितब्बो. चुद्दसन्नं चेतनानं पुब्बे पुरेतरं कतत्ता पुराणं.
परिगय्हतीति परिग्गहोति आह ‘‘परिग्गहितं वत्थु’’न्ति. अन्वाय उपनिस्साय जीवन्तीति अनुजीविनो. सब्बमेतन्ति धनधञ्ञादिसब्बं एतं यथावुत्तपरिग्गहवत्थुं. निक्खिप्पगामिनन्ति निक्खिपितब्बतागामिनं. निक्खिपितब्बसभावं होतीति आह ‘‘निक्खिप्पसभाव’’न्ति. पहाय गमनीयन्ति अयमेत्थ अत्थोति आह ‘‘परिच्चजितब्बसभावमेवा’’ति.
दुतियअपुत्तकसुत्तवण्णना निट्ठिता.
दुतियवग्गवण्णना निट्ठिता.