१०. बन्धनसुत्तवण्णना

१२१. इदन्ति ‘‘इध, भन्ते’’तिआदिकं वचनं. ते भिक्खू आरोचेसुन्ति सम्बन्धो. तेसूति तेसु रञ्ञा बन्धापितमनुस्सेसु. सुकतकारणन्ति सुकारणकिरियं आरोचेसुं, न केवलं तेसं मनुस्सानं बन्धापितभावं. इदानि तमत्थं वित्थारतो दस्सेतुं ‘‘रञ्ञो किरा’’तिआदि वुत्तं. अट्ठवङ्कोति अट्ठंसो. अन्तोघरचारिनोति अन्तेपुरवासिनो.

उक्कट्ठेति युद्धे. मन्तीसूति गुत्तमन्तीसु. अकुतूहलन्ति सञ्ञतं. पियन्ति पियायितब्बं. अन्नपानम्हि मधुरे अभुत्ते उप्पन्ने. अत्थेति अत्थे किच्चे जाते थिरन्ति न कथेन्ति कायबलमत्तेन अपनेतुं सक्कुणेय्यत्ता. सुट्ठु रत्तरत्ताति अतिविय रत्ता एव हुत्वा रत्ता. सारत्तेनाति सारभावेन सारभावसञ्ञाय. ओहारिनन्ति हेट्ठा हरणसीलन्ति आह ‘‘चतूसु अपायेसु आकड्ढनक’’न्ति. सिथिलन्ति सिथिलाकारं, न पन सिथिलं. तेनाह भगवा ‘‘दुप्पमुञ्च’’न्ति.

बन्धनसुत्तवण्णना निट्ठिता.

पठमवग्गवण्णना निट्ठिता.