३. दुब्बण्णियसुत्तवण्णना

२६८. दुब्बण्णो दुद्दसिको विरूपवण्णो. ओकोटिमकोति रस्सभावेन अवरकोटिमको. सक्केन गहितनाममेवेतं, न पन सो तथारूपो कोचि यक्खो. तेनाह ‘‘एको रूपावचरब्रह्मा’’ति. यदि एवं कस्मा सो तथारूपो हुत्वा आगतोति आह ‘‘सक्को किरा’’ति. कथं पनेत्थ ञायति ‘‘सो एको रूपावचरब्रह्मा, न पनेसो अवरुद्धकयक्खो’’ति युत्तिं दस्सेन्तो ‘‘अवरुद्धकयक्खा पना’’तिआदिमाह. देवानं वचनं सुत्वा. फरुसेनाति फरुससमाचारेन. ‘‘को नाम मय्हं आसने सन्निसिन्नो’’ति अक्खन्तिं अनुप्पादेन्तो खन्तियं ठत्वा. बलवचित्तीकारन्ति गरुतरं सक्कारबहुमानं. नीचवुत्तियाति परमनिपच्चकारे सुवूपसमने च दस्सियमाने. सक्कस्स ताय एव आचारसम्पत्तिया सक्कासने ठातुं, अत्तनो च आविकातुं असक्कोन्तो अन्तरधायि. उपहतचित्तोम्हीति खन्तिमेत्तानुद्दयासब्भावतो परस्मिं उपहतचित्तोम्हीति सक्को अत्तनो सभावं वदति. कोधवसे वत्तेतुन्ति कोधेन अत्तनो वसे निब्बत्तेतुं न सुकरोम्हि, अथ खो कोधं मय्हं वसे न वत्तेमीति अधिप्पायो. चिरं न कुज्झामीति यदि मे कदाचि कोधो उप्पज्जेय्य, तं कोधं अनुवत्तेन्तो चिरकालं न कुज्झामि. न उपनय्हामीति अन्तो सचे मे कोधो उप्पज्जेय्य, खिप्पमेव च नं पटिविनेय्यन्ति तं मे पुब्बेव वतं परिपूरितं.

दुब्बण्णियसुत्तवण्णना निट्ठिता.