६. पज्जोतसुत्तवण्णना
२६. दिवारत्तिन्ति न आदिच्चो विय दिवा एव, न चन्दिमा विय रत्तिं एव, अथ खो दिवा च रत्तिञ्च. तत्थ तत्थाति यत्थ यत्थ सम्पज्जलितो, तत्थ तत्थेव पदेसे, न आदिच्चो विय चन्दिमा विय सकलं महादिसं दिसन्तराळञ्च. ञाणानुभावेन उप्पन्नालोको ञाणालोकोति वदन्ति. ‘‘इदं दुक्खं अरियसच्चन्ति पुब्बे मे, भिक्खवे, अननुस्सुतेसु धम्मेसु चक्खुं उदपादि ञाणं उदपादि पञ्ञा उदपादि विज्जा उदपादि आलोको उदपादी’’ति (सं. नि. ५.१०८१; महाव. १५; पटि. म. २.३०) पन वचनतो मग्गो ञाणालोको. ‘‘तमो विहतो, आलोको उप्पन्नो’’ति (म. नि. १.३८६; पारा. १२) वा वचनतो विज्जत्तयालोको ञाणालोको. पठमाभिसम्बोधियं विय सञ्जातपीतिविप्फारो, विसेसतो रतनघरे समन्तपट्ठानविचिनने सञ्जातपीतिवसेन उप्पन्नसरीरोभासो वा पीतिआलोको. तत्थेव उप्पन्नपसादवसेन सञ्जातआलोकोव पसादालोको. धम्मचक्कपवत्तने ‘‘अञ्ञासि वत, भो, कोण्डञ्ञो’’ति उप्पन्नपसादालोकोति च वदन्ति. सब्बत्थेव सत्थु धम्मदेसना सत्तानं हदयतमं विधमन्ती धम्मकथाआलोको. सब्बोपि बुद्धानं पातुभावा उप्पन्नो आलोकोति इमिना सावकानं देसनाय सञ्जातधम्मालोकोपि बुद्धानुभावोति दस्सेति.
पज्जोतसुत्तवण्णना निट्ठिता.