५. अरहन्तसुत्तवण्णना

२५. कतावीति कतवा, परिञ्ञादिकिच्चं कत्वा निट्ठपेत्वा ठितोति अत्थो. तेनाह ‘‘चतूहि मग्गेहि कतकिच्चो’’ति. स्वायमत्थो अरहन्तिआदिसद्दसन्निधानतो विञ्ञायति. एवं ‘‘अहं वदामी’’तिआदिआकारेन पुच्छति.

खन्धादीसु कुसलोति खन्धायतनादीसु सलक्खणादीसु च समूहादिवसेन पवत्तियञ्च छेको यथाभूतवेदी. उपलद्धिनिस्सितकथन्ति अत्तुपलद्धिनिस्सितकथं हित्वा. वोहारभेदं अकरोन्तोति ‘‘अहं परमत्थं जानामी’’ति लोकवोहारं भिन्दन्तो अविनासेन्तो लोके लोकसमञ्ञमेव निस्साय ‘‘अहं, ममा’’ति वदेय्य. खन्धा भुञ्जन्तीतिआदिना वोहारभेदं, तत्थ च आदीनवं दस्सेति.

मानो नाम दिट्ठिया समधुरो. तथा हि दुतियमग्गादीसु सम्मादिट्ठिया पहानाभिसमयस्स पटिविपच्चनीके पटिपत्तिसिद्धि. तेनाह ‘‘यदि दिट्ठिया वसेन न वदति, मानवसेन नु खो वदतीति चिन्तेत्वा’’ति. विधूपिताति सन्तापिता ञाणग्गिना दड्ढा. ते पन विद्धंसिता नाम होन्तीति आह ‘‘विधमिता’’ति. ममङ्कारादयो मयन्ति सत्तसन्ताने सति पवत्तन्ति एतेनाति मयो, मञ्ञना. मयो एव मयताति आह ‘‘मयतन्ति मञ्ञन’’न्ति.

अरहन्तसुत्तवण्णना निट्ठिता.