१.सत्तिसुत्तवण्णना

२१. देसनासीसन्ति देसनापदेसलक्खणवचनन्ति अधिप्पायो. ओमट्ठोति अधोमुखं कत्वा दिन्नप्पहारो. इमिना एव पसङ्गेन पहारे विभागतो दस्सेतुं ‘‘चत्तारो ही’’तिआदि वुत्तं. उपरि ठत्वाति हत्थिआदीनं उपरि ठत्वा. अधोमुखं दिन्नप्पहारोति खग्गकरवालादीनं अधोमुखं कत्वा पहतपहारो. उम्मट्ठो वुत्तविपरियायेन वेदितब्बो. विविधप्पहारो विमट्ठो. ‘‘ओमट्ठो गहितो’’ति वत्वा तस्सेव गहणे कारणं दस्सेतुं ‘‘सो ही’’तिआदि वुत्तं. दुग्गन्धकिमिआदीनं वसेन अन्तोदोसो. मञ्चेन सद्धिं बन्धित्वाति यस्मिं मञ्चे वणिकपुग्गलो निपन्नो, तत्थ तं सुबन्धं कत्वा पादट्ठानं उद्धं करोन्तेहि सीसट्ठानं अधो कातब्बं. तेनाह ‘‘अधोसिरो कातब्बो’’ति. परिब्बजेति पवत्तेय्य. सा पन पवत्ति भावनाविहारेन युत्ताति आह ‘‘विहरेय्या’’ति.

सल्लस्स उब्बहनं सल्लुब्बहनं. अत्थं परित्तकं गहेत्वा ठिता उपमाकारस्स विक्खम्भनप्पहानस्स अधिप्पेतत्ता. तेनाह ‘‘पुनप्पुन’’न्तिआदि. अनुबन्धोव होति सति पच्चये उप्पज्जनारहतो देवताय कामरागप्पहानस्स जोतितत्ता. ननु भगवता अनागामिमग्गेन देसना निट्ठापेतब्बाति? न, इतरिस्सा ञाणबलानुरूपदेसनाय पवत्तेतब्बतो. वेनेय्यज्झासयानुकुलञ्हि धम्मं धम्मस्सामी देसेतीति.

सत्तिसुत्तवण्णना निट्ठिता.